Страницы

воскресенье, 18 декабря 2011 г.


Не убегай от Иезавели. Давид Вилкерсон

Пятница, 16 Декабря 2011 г. 19:58 (ссылка)
Процитировано 1 раз + в цитатник
Прочитало: 7 за час / 14 за сутки / 40 за неделю

davidwilkerson_lg_200_200 (200x200, 12Kb)
Божье намерение о каждом верующем заключается в том, чтобы иметь полный контроль над его или её жизнью - посредством силы и могущества Святого Духа! Библия ясно указывает, что наше хождение должно руководствоваться Господом. Давид свидетельствовал: "На Тебя уповали отцы наши; уповали, и Ты избавлял их." (см. Пс. 21:5).

Но твоя жизнь не будет под контролем, если ты являешься жертвой духа боязни, вожделения, уныния или депрессии. Если ты постоянно атакуем мыслями о безнадёжности или чувствами недостоинства - твоя жизнь не находится под контролем!

Если что-либо из упомянутого отображается в тебе, я молюсь, чтобы Дух Святой этим словом коснулся твоей души - и побудил тебя к сопротивлению. Бог хочет, чтобы ты противостал дьяволу и очистил все отданные ему территории!

Я хочу показать тебе, как один из самых сильных, благочестивых мужей во всей Библии, на время потерял контроль в своей жизни и как он получил его обратно. Это история об Илии!

Бог сказал этому могучему пророку созвать вместе 450 жрецов Вааловых и 400 пророков дубравных на горе Кармил. Бог имел состязание - решительную конфронтацию с дьяволом! Тогда решилось, кто будет достоин поклонения -языческие боги или Иегова Бог.

Вы помните, как огонь Господень ниспал с небес и пожрал жертву на жертвеннике Илии и поглотил воду, заполнявшую ров вокруг жертвенника. Когда находящиеся на духовном распутье верующие увидели это, то пали на лица свои и прославили Бога!

Тогда эти люди воспылали священным гневом, потому что они были так обмануты, подверженные негодному идолослужению, которое держало их в узах рабства. Тогда они схватили тех 850 языческих жрецов и умертвили их всех!

Между тем, Илия сказал царю Ахаву: "Приготовься к дождю!" И пророк, взошед на гору, вымолил сильный дождь, прекративший засуху. Тогда Дух Божий сошёл на него, и Илия бежал перед колесницей Ахава шестнадцать миль, обратно к дворцу в Изреель!

Писание говорит: "И была на Илии рука Господня." (ЗЦар. 18:46). И действительно, никакой человек не смог бы сделать ничего подобного без Духа Божия, могущественно почивающего на нём.

ЛИЧНАЯ БОРЬБА ИЛИИ НАЧАЛАСЬ У ВОРОТ ИЗРЕЕЛЯ!

Когда Илия пришёл в Изреель, то остановился перед городскими воротами и не хотел войти вовнутрь. Он изображал то место, где многие из нас находятся прямо сейчас - за воротами зла, отделённые от греха, ограждённые от всех врагов.

До этого места Илия был в полном контроле над своей жизнью. Он был возвышен, бесстрашен, ревновал о Боге и ненавидел идолослужение. Его молитвы были побеждающими - ни одно из его слов не упало на землю. И Бог чудеснейшим образом, употребил его. Илия одною рукою поколебал все силы ада!

Мы не знаем, о чём думал Илия, когда сидел снаружи городских ворот. Но мы знаем, что он "был человек подобный нам" (Иак. 5:17). Он был просто человек, несмотря на то, что он только что совершил.

Я верю, что Илия сильно надеялся, что Бог довершит начатую Им работу - извергнет всё идолопоклонничество из народа! Он, наверное, думал: "Может быть, те праведники, которые видели ниспадший огонь, поднимутся и изгонят Иезавель из её дворца. Конечно, она боязлива. Она, наверное, упаковывает свои вещи и приказывает подать колесницы прямо сейчас. Могут возникнуть мятежи на улицах. И люди будут нуждаться в голосе пророка, когда всё начнёт рушиться. Я должен быть здесь!"

Пока он находился за городом в ожидании Божьего действия. Илия чувствовал себя очень важным, очень необходимым и сильным в Боге. Но, возлюбленные, вы можете переживать что-то подобное, как Илия на горе Кармил - ниспровергая крепости, превозмогая в молитвах, вырывая души из сатанинских когтей, и однако, тотчас пережить большое падение!

Самое уязвимое положение в вашей жизни, как христианина, бывает сразу же после того, как вы пережили великую победу. Много пасторов, евангелистов и обыкновенных членов церкви, бывших в сильном употреблении Божьем, упали, потому, что стали неосторожными и самодовольными в час их силы. Они думали, что они уже получили такую возможность у Бога, где стали недосягаемыми для атак, и что они могут справиться со всем без всяких затруднений.

Но разгневанный дьявол ДВИНУЛСЯ вперёд при первом знаке их самодовольства. Он впрыснул в их умы духовную гордость - и они упали, так как не были к этому готовы!

Та же самая гордость была в Илии! Истинное содержимое его сердца открылось позже, когда он прятался в пещере на горе Хорив: "Возревновал я о Господе, Боге Саваофе; ибо сыны Израилевы оставили завет Твой, разрушили Твои жертвенники, и пророков Твоих убили мечем; остался я один, но и моей души ищут, чтоб отнять её." (ЗЦар. 19:10). Илия говорил: "Я только один такой хороший, Господи. Я только один остался в Израиле, кто ещё сражается за Тебя!".

ДВЕ РАЗНЫХ БИТВЫ ОТРАЖАЮТСЯ В ЭТОЙ ИСТОРИИ!

Битва на горе Кармил никогда не происходила между Илиёй и Иезавелью - она была между Богом и дьяволом! Илия был исполнен Духа Божия, а Иезавель была одержима сатаной. Это была битва между силами ада и Божьим обобщённым телом на земле!

Это такого вида война, в которую большинство из нас теперь вовлечены. Это битва за моральную нравственность, между церковью Иисуса Христа и работниками беззакония - участниками абортов, предприимчивыми торгашами наркотиками, щеголяющими гомосексуалистами, порнографами, безбожными политиками.

Однако, в истории с Илиёй мы также видим, как развёртывается и личная битва. И эта битва происходит между дьяволом и Илиёй - одним! Сатана говорит: "Я, возможно, потерял битву за церковь. Но я устремляюсь за Божьими мужами!"

Иезавель представляет сатану в этой истории. Всё, что она делала - руководилось дьяволом. Она была его инструментом, чтобы внести замешательство, беспорядок и суматоху в Израиль. Послушайте, как Божье Слово изображает её: "Но имею немного против тебя, потому что ты попускаешь жене Иезавели, называющей себя пророчицею, учить и вводить в заблуждение рабов моих... Я дал ей время покаяться в любодеянии её, но она не покаялась. Вот, Я повергаю её на одр и любодействующих с нею в великую скорбь, если не покаются в делах своих." (Отк. 2:20-22).

Иезавель является прообразом дьявола - гнусного, для которого миновало время для покаяния. Она представляет собой соблазняющий дух, который работает в мире сейчас, желая внести всякую смесь в дом Господень. Целью этого духа является то, чтобы обокрасть церковь во всяком священном служении, принадлежащем Отцу. Он ищет пути, чтобы увести верующих от служения Богу с чистым сердцем!

"И пересказал Ахав Иезавели всё, что сделал Илия, и то, что он убил всех пророков мечем." (ЗЦар. 19:1). Иезавель слушала, когда Ахав рассказывал, как чудесный огонь ниспал с небес на жертвенник Илии... как люди пали на землю в благоговении и страхе Божьем, и как они умертвили её 450 Вааловых жрецов и 400 пророков дубравных! Внезапно, лицо Иезавели сделалось красным от гнева. (Это дьявол восстал в ней!) Она сказала: "Я, может быть, потеряла всех моих пророков. Я, может быть, потеряла почтение и благосклонность, которые я ожидала от народа Божьего. Этот удар разрушил все мои планы, но теперь я пойду, чтобы разыскать Илию! Я направлю всё моё внимание на этого слугу Божьего, причинившем такой хаос в моём царстве. Будь что будет - но я схвачу этого человека!"

В это время Илия сидел за городом, размышляя о Божьем деле - непорочный, победоносный, без единой нечистой мысли в его уме. Внезапно. посланец сатаны является с уведомлением из ада: "И послала Иезавель посланца к Илии сказать: пусть то и то сделают мне боги, и ещё больше сделают, если я завтра к этому времени не сделаю с твоею душою того, что сделано с душою каждого из них." (19:2).

Сатана угрожал: "Илия, можешь считать себя мёртвым! Ты зашёл слишком далеко - и битва теперь между мною и тобою. Ты уже получил своё - теперь ты мёртв!"

Возлюбленные. Бог допускает такой личный вызов на поединок по причине! И по той же самой причине, каждый благочестивый, посвятивший себя на служение верующий, должен пережить такую же битву!

Видите ли, одно дело - противостать работникам беззакония. Когда вы видите, как работают вражеские силы в Америке - судьи решают вынести Божье имя из школ, доктора убивают нерождённых младенцев, лесбиянки проповедуют из-за церковной кафедры - то вы знаете, что сатана действует против всего тела Христова. И это наша общая битва.

Но совсем другое дело, когда вы предстаёте лицом к лицу с разъярённым дьяволом - и он вышел, чтобы лично схватить вас! Он устремляется за вами, как за личностью, потому что даже в царстве Божьем почувствовалась волна удара, которым вы поколебали ад!


ЭТО БЫЛА ЛОЖЬ, ЧТО ИЕЗАВЕЛЬ УБЬЁТ ИЛИЮ!

Дьявол использует ложь и страх, стараясь взять контроль над жизнью верующих людей. И он сделал это с Илиёй!

Во-первых, Иезавель поклялась богами, которые уже были разоблачены, как бессильные. Илии нечего было бояться тех богов. Больше того, Бог поставил огненную стену вокруг Илии. Он окружил Его слугу огненными колесницами и множеством ангелов. Пророк был вне всякой опасности!

Но Илия тогда не думал о тех колесницах. Не думал он и о Боге, который был с ним на горе Кармил - Тот, Кто так же мог помочь ему в его личной битве.

Но - Илия запаниковал! Писание говорит: "Он встал и пошёл, чтобы спасти жизнь свою." (ст. 3). Всего через несколько часов он перешёл от священной отваги, уверенности и авторитета - к страху, отчаянию и замешательству!

Вы должны понять, что дьявол не мог убить Илию. Только Бог держит ключи жизни и смерти. Кроме того, дьявол не хотел убивать Илию, так как он знал, что смерть только введёт Илию в Божье присутствие, и он будет недосягаемым для дьявола!

Тем не менее, спустя всего двадцать четыре часа после великой победы, пророк сидел в пустыне под кустом можжевельника и горевал: "Я уже достаточно натерпелся! Я больше не могу. Я хочу умереть!" "А сам отошёл в пустыню на день пути и, пришедши, сел под можжевеловым кустом, и просил смерти себе." (ст. 4).

Я спрошу вас: не сидите вы тоже под можжевеловым кустом? Не истомлены ли, сконфужены, и жизнь ваша не вышла ли из-под контроля? Не исчезла ли вся сила - все победы быстро поблекли, а страх и отчаяние овладели вами? Не приходилось ли вам говорить: "Достаточно, Господи, я хочу умереть!"?


ИЕРЕМИЯ ПЕРЕЖИВАЛ ТАКУЮ ЖЕ ВЕЛИКУЮ БИТВУ!

Пророк Иеремия был ещё одним святым мужем Божиим. Он был праведным, безупречным, без единого пятна в его жизни. Этот муж, казалось, имел крепкий контроль: "Но со мною Господь, как сильный ратоборец; поэтому гонители мои споткнутся и не одолеют; сильно посрамятся, потому что поступали неразумно; посрамление будет вечное, никогда не забудется... Пойте Господу, хвалите Господа, ибо Он спасает душу бедного от руки злодеев." (Иер. 20:11;13).

Это звучит подобно мужу, имеющему полноту веры и победы. Однако, внезапно, мы слышим стенания сконфуженного, смущённого, упавшего духом пророка! Иеремия говорит так, как будто он тоже сидит под можжевеловым кустом:

"Проклят день, в который я родился; день, в который родила меня мать моя, да не будет благословен! Проклят человек, который принёс весть отцу моему и сказал: "у тебя родился сын" и тем очень обрадовал его... И да будет с тем человеком, что с городами, которые разрушил Господь и не пожалел... За то, что он не убил меня в самой утробе - так, чтобы мать моя была мне гробом, и чрево её оставалось вечно беременным." (Иер. 20:14-17).

Этот святой муж Божий говорил: "Почему они не убили меня во время рождения моего? Если бы я умер в утробе!" Что случилось, что так быстро переменило его настроение?

Дьявол открыто пошёл против него - через Пасхора -надзирателя. который избил его и бросил в темницу!

Иеремия пришёл в смущение: "Ты влёк меня, Господи, - и я увлечён; Ты сильнее меня - и превозмог, и я каждый день в посмеянии, всякий издевается надо мною." (ст. 7). Он говорил: "Я вынужден исполнять Твою волю, Господи, потому что Ты сильнее меня. Но когда Ты говоришь мне пророчествовать, то никто не принимает слов моих. Все насмехаются надо мною!"

Дорогие святые, я спрашиваю вас: ходите ли вы свято и праведно перед Богом? Направили ли вы своё сердце, чтобы слушаться и любить Его? Есть ли у вас жажда о Боге - жажда ходить в силе Его и светить светом, данным вам?

Позвольте мне предупредить вас: это возможно, что вы будете иметь время, когда события закрутятся и выйдут из-под контроля! Враг будет наступать на вас во время ваших больших благословений, потому что вы нанесли мощный удар по его царству!

Мы все знаем, что люди, преданные своим привычкам, алкоголики и безбожники, бесконтрольно проживают свои дни. Но много благочестивых людей также переживают времена, когда им приходиться бежать от дьявола, и их жизнь тогда выходит из-под контроля. Немногие из нас, к примеру, могут вместе с Неемией сказать: "Может ли бежать такой человек, как я?... Не пойду." (Неем. 6:11). Большинство из нас уже бежали подобно Илии!

Возможно, ты сейчас находишься под атакой врага и сидишь под можжевеловым кустом, ослеплён и смущён. И говоришь в сердце своём: "Господи, с меня уже хватит. Возьми меня домой!"

Дорогой святой Божий, я хочу показать тебе, как ты можешь отобрать у дьявола контроль над твоей жизнью - потребовать у него почву, которую ты потерял под своими ногами!

Вот три вещи, о которых говорил Дух Святой к моему сердцу по этому вопросу:

1. Вы должны иметь в виду, что Бог всегда с вами - даже во время вашего бегства!

Бог с вами во время каждого вражеского нападения. Он никогда не оставит вас и не забудет вас!

Илия был в крайнем отчаянии - в полном замешательстве, страхе, готов сдаться. Но Бог взглянул на его упадок духа и послал ему личного ангела, чтобы быть его управляющим и готовить ему пищу!

Писание говорит: "И лёг и заснул под можжевеловым кустом. И вот, Ангел коснулся его и сказал ему: встань, ешь. И взглянул Илия, и вот, у изголовья его печёная лепёшка и кувшин воды. Он поел, и напился, и опять заснул. И возвратился Ангел Господень во второй раз, коснулся его и сказал: встань, ешь; ибо дальняя дорога пред тобою. И встал он, поел и напился, и, подкрепившись тою пищею, шёл сорок дней и сорок ночей." (ЗЦар. 19:5-8). Ели ли вы когда-нибудь пищу, которая была бы настолько питательной, что вы были сыты ею на протяжение сорока дней? Вот это пища! Вот что, я думаю, Господь сказал ангелу, перед тем, как послал его к Илии:

"Будь терпелив с ним! Он оскорблён, смущён, полон вопросов. Он думает, что хочет умереть, но на самом деле хочет жить. Он чувствует себя бесполезным, как на конце каната. Но Я люблю его! Я для него имею много труда в Моём Царстве.

Скоро Я пробужу его дух. Но, между тем, хорошо корми его, подкрепи и освежи его! И скажи ему, что дальний путь лежит перед ним. И он не сможет пройти его без пищи, которую Я даю!"

Благодарение Богу, что ангел сказал это Илии! Это правда - путь этот очень дальний для всех нас! Мы не можем одолеть его. Вот для чего Бог дал нам Своё Слово и оно лучше ангельского! Он говорит: "Идите к Моему Слову - ешьте и пейте. Там вы найдёте силу, чтобы пройти через это испытание!"


2. Чтобы опять взять контроль над жизнью, необходимо иметь дело с тихим и спокойным голосом Господа!

Голос Духа спросит вас о том же, о чём был спрошен Илия: "Что ты здесь, Илия?" (ЗЦар. 19:9).

Бог говорил своему слуге: "Как долго ты будешь позволять дьяволу лгать тебе? Когда ты очнёшься и скажешь: достаточно этой глупости! Настало время, чтобы встать и сразиться - чтобы взять контроль!"

Может быть, Господь говорит то же самое теперь вам: "Почему ты прячешься здесь, живя в страхе и унынии? Как долго ты будешь позволять этому продолжаться? Не нужно страшиться - Я никогда не оставлял тебя. Встань! Твой труд для Меня ещё не завершён. Выйди из пещеры печали и вины!"

Богу пришлось дважды задать этот вопрос Илии. В первый раз Илия ответил, что его святость и ревность о Боге ввели его в беду: "Господи, они убили всех Твоих пророков. Я один остался - и они ищут и меня, чтоб умертвить!"

Но Бог задал вопрос опять, так как Илия не сказал всей правды! Видите ли, Бог хотел узнать то, что было глубоко сокрыто в сердце Илии - настоящую причину его поникшей души и отсутствия силы духа. Это было вот что: "Боже, Ты позволил дьяволу добраться до меня! Ты позволил ему изнурить меня, отнять мою радость, вложить в меня страх. Я не заслужил такого обращения! Я пребывал в святости, в повиновении, исполняя всё, что Ты мне говорил. Однако после всех моих молитв, проповедей и послушания я оказался в самой тяжёлой битве в моей жизни!"

Не достаточно ли одинаково это изображает и состояние вашего духа? Вы прилагали все усилия для исполнения Божьей воли и труда, всецело отдавая Иисусу сердце и энергию - однако попали под атаку дьявола!

Господь приходит к вам теперь, спрашивая: "Отчего ты поник - почему паникуешь? Давай доберёмся до сути дела. Какая настоящая проблема стоит за всем этим?" Он хочет, чтобы вы признали, что поистине лежит у вас на сердце: "Боже, я не заслужил этого нападения от врага в то время, когда я так сильно пытался угодить Тебе!"

Возможно, вы таким образом уже излили ваше сердце пред Богом. Но сказали ли вы Ему и всё остальное, что глубоко внутри: "Я устал от всех уроков, Господи! Я не хочу больше учиться. Я просто хочу исполнять Твою волю - завоёвывать победы для Тебя, спасать души. Позволь мне сделать это и вернуться домой во славе!"

Возлюбленные, это и есть весь вопрос, вся проблема: Мы устали от познавания Божьих путей! Мы думаем: "Будет ли когда-нибудь время, когда я смогу сесть и отдохнуть, зная, что дьявол побеждён? Будет ли конец моим битвам?"

Нет - у Бога другой план! И это вот что: "Противостаньте дьяволу, и убежит от вас." (Иак. 4:7).

Вы можете сказать: "Я уже знаю об этом!" Но многие христиане думают, что противостать дьяволу - значит хулить его, кричать, стараясь прогнать его прочь. Но это не даёт никакого результата!

Бог здесь говорит о чём-то совершенно другом. Он говорит: "Как ты можешь научиться противостать сатане, если я не позволю ему наступать на тебя, рыча и угрожая? Он не вымысел твоего воображения - он реальный дьявол! Ты должен учиться, как оказывать ему сопротивление!"

Профессиональные содержатели змей, которые собирают яд от гремучих змей для медицинских целей, проходят своё обучение непосредственно в яме со змеями. Это единственный способ, которым они могут избавиться от страха! И это единственный способ научиться понимать змеиные уловки, как они движутся и действуют.

Возлюбленные, Бог хочет опустить вас в такую яму - поставить лицом к лицу с дьяволом! Он хочет, чтобы вы слышали вражескую ложь и рычание и, таким образом, научились не поддаваться ему. Он хочет научить вас стоять твердо, чтобы вы могли спокойно выдержать всё сатанинское пустое бряцание и трескотню!

Писание говорит об Архангеле Михаиле: "Михаил Архангел, когда говорил с дьяволом, споря о Моисеевом теле, не смел произнести укоризненного суда, но сказал: "Да запретит тебе Господь." (Иуда 9). Михаил без страха говорил: "У меня нет времени играться с тобою, дьявол. Меня ждёт работа. Господь Сам займётся тобою."


3. К вам возвращается контроль, когда вы начинаете понимать, для чего Бог допустил, чтобы вы перенесли такую личную, мучительную битву!

Прежде всего, Бог допускает ваше испытание, потому что Он хочет сделать вас "дьяволонепроницаемыми". Это не значит, что вы не будете атакуемы опять. Но вы будете обучены, чтобы устоять! Всё это является частью вашего приготовления Им для более важного служения, более сильного помазания, расширенного употребления в Его Царстве.

Больше того, Господь старается укрепить вас против дьявольской хитрости. Он воздвигает главную часть верующих, которые уже укреплены против него, знают его уловки и не боятся его! Бог говорит: "Когда ты поймёшь, для чего ты через это проходишь, то заберёшь обратно все тобою потерянные территории. Ты опять будешь хозяином положения посредством силы Святого Духа!"

Когда окончилось испытание Илии, он никогда больше не бежал. Теперь он имел чувство направления - он был спокоен духом. И как вы видите, Бог теперь посылает его в народы поставлять царей, вождей и пророков!

Бог сказал ему: "Пойди обратно своею дорогою... помажь Азаила в царя над Сириею... и Ииуя помажь в царя над Израилем... и Елисея помажь в пророки вместо себя." (ЗЦар. 19:15-16). Илии дана была свежая сила помазания. Он опять был в полном контроле!

"И отошёл он оттуда." (ст. 19). Илия вышел из пещеры для исполнения Божьей воли! Ему не надо было лить потоки слез. Нет - он просто выслушал Слово Господне!

Возлюбленные, единственное, чем сатана ещё держит вас, то это страхом. И вы должны верою стряхнуть это с себя! Вы должны сказать: "Я не стану падать. Бог готовит дать мне свежее помазание с небес, и Он употребит меня!"

Верите ли вы, что Бог ещё не окончил трудиться над вами, что Он ещё учит и подготавливает вас к более важным делам? Он желает говорить с вами в вашей пещере уныния. Он хочет сказать вам, что делать и куда идти, и Он хочет вывести вас из неё!

Поэтому избавьтесь от вашего отчаяния - стряхните с себя узы страха и угнетения! Выйдите из пещеры. Вы обнаружите, что в тот момент, когда вы встали и вышли, помазание изольётся на вас! Аминь!

Источник
Рубрики: Исследуя Писание
Теги:     

Пыль на Библии - ржавчина на сердце

О 2012 г. - Антихрист готовится чтобы явиться!

Это случилось со мной 1

пятница, 16 декабря 2011 г.

‎"ԿՅԱՆՔԻ ԽՈՍՔ" ԱՎԵՏԱՐԱՆԱԿԱՆ ԵԿԵՂԵՑՈՒ ՔՐԻՍՏՈՆԵԱԿԱՆ ԻՆՔՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՄԻՋԵԿԵՂԵՑԱԿԱՆ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՏԵՍԼԱԿԱՆԸ Հայաստանում կրոնական հարցերում տիրող համատարած անիրազեկության պատճառով լրագրողների եւ հրապարակային գործիչների մի հատված երբեմն «աղանդ» տերմինն է օգտագործում Ավետարանական ընտանիքին պատկանող եկեղեցիների, այդ թվում` Հայաստանի Ավետարանական հավատքի քրիստոնյաների «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու առնչությամբ: Ցավալի է, որ հայ հասարակության օրինահարգ քաղաքացիները, ազգի հոգսով եւ ցավով ապրող մեր հայրենակիցները կարող են «աղանդավոր» կամ այլ անվայել պիտակումների «արժանանալ» միմիայն իրենց դավանանքի պատճառով: Տարակուսանք է առաջացնում նաեւ այն հանգամանքը, որ ոմանք միտումնավոր կերպով էլ ավելի են թեժացնում իրավիճակը` «Կյանքի Խոսք» ավետարանական եկեղեցու մասին ստահոդ եւ շինծու տեղեկություններ տարածելով: Ղարաբաղյան ազատամարտի ժամանակ ուս-ուսի մարտնչում էին առաքելական, կաթողիկե եւ ավետարանական հայը, եւ երբեք ոչ մեկի մտքով չէր էլ անցնի ինչ-որ կերպ նրանց տարբերակել: Սակայն այսօր, չգիտես ինչու, ոմանց կողմից փորձ է արվում բաժանության սեպ խրել մեր ժողովրդի տարբեր եկեղեցական պատկանելություն ունեցող հատվածների միջեւ: Այս առումով Սփյուռքի մեր գաղթօջախներում առաքելական, կաթողիկե եւ ավետարանական հայության խաղաղ եւ համերաշխ համակեցությունը կարող է հրաշալի օրինակ ծառայել մեզ` հայաստանցիներիս համար: Բոլոր նրանց, ովքեր փորձում են մեր ինքնությունն աղավաղված կերպով ներկայացնել հասարակությանը, ցանկանում ենք հայտնել, որ մենք ՀՀ լիիրավ քաղաքացիներ ենք, մենք հայ ենք եւ մենք քրիստոնյա ենք: Մեզ համար առնվազն տարօրինակ է, երբ ինչ-որ մեկն իրեն իրավունք է վերապահում մեր փոխարեն որոշելու մեր ինքնությունը կամ էլ ՀՀ քաղաքացիներին «դասակարգելու» ըստ նրանց դավանանքային հատկանիշի: Միթե կարող են այդ անձինք պարզ ճակատով նայել մեր ազգին եւ հայրենիքին նշանակալի ծառայություններ մատուցած կամ իրենց ամենօրյա բարեխիղճ աշխատանքով մեր երկրի զորացման գործում ավանդ ունեցած ավետարանական հայերի աչքերին եւ ասել, որ նրանք աղանդավոր են միայն այն պատճառով, որ առաքելական չեն: Մենք ապրում ենք 21-րդ դարում, եւ միջնադարյան կրոնական մոլեռանդությանը բնորոշ դրսեւորումներն անհարիր են ժամանակակից հասարակությանը: Տեղեկացնենք, որ Հայաստանի Ավետարանական հավատքի քրիստոնյաների «Կյանքի Խոսք» եկեղեցին մաս է կազմում Հայ Ավետարանական ընտանիքի եկեղեցիների համագործակցության, որը միավորում է բազմահազար մեր համաքաղաքացիների: Ավետարանական եկեղեցիներին ոչ մի կերպ չի կարելի «աղանդ» կոչել, քանի որ վերջիններս, որպես քրիստոնեության բողոքական ուղղության եկեղեցիներ, ճանաչված են Քրիստոսի Ընդհանրական Եկեղեցու բաղկացուցիչ մաս եւ իրենց ավելի քան 700 մլն հետեւորդների թվով երկրորդն են Կաթողիկե եկեղեցուց հետո: Մենք ընդունում ենք Նիկիական հավատո հանգանակը, Քրիստոսի Աստվածությունը, փրկագործությունը, Սուրբ Երրորդությունը, Աստվածաշնչի բացարձակ հեղինակությունը եւ համաքրիստոնեական նշանակության մյուս վարդապետական հիմնադրույթները: Մենք հարգալից ենք վերաբերվում Հայաստանյայց Առաքելական սուրբ եկեղեցուն` ճանաչելով նրա ավանդը հայ ժողովրդի կյանքում: Մենք հանդես ենք գալիս միջհարանվանական երկխոսության խթանման դիրքերից: Որպես միջեկեղեցական հարաբերությունների զարգացման լավագույն մոդել ենք համարում Հայրապետ Ներսես Շնորհալու կողմից Օգոստինոս Երանելու բանաձեւի վերաձեւակերպումը. «Կարեւորում միաբանություն, երկրորդականում` ազատություն, ամեն ինչում` սեր»: Այսօր էլ շարունակում է հրապարակում մնալ մեր առաջարկը, այն է` ձեւավորել Եկեղեցիների ազգային խորհուրդ` Նիկիական հավատքի դավանանքն ընդունող ուղղադավան եկեղեցիների մասնակցությամբ: Մեր համոզմամբ` այս կառույցը կընձեռեր միջեկեղեցական երկխոսության եւ հասարակական ներդաշնակության զարգացման եզակի հնարավորություն: Մեզ չճանաչողներին կամ մեր մասին թյուր տեղեկատվություն ունեցողներին ցանկանում ենք հայտնել, որ ավելի քան 20 տարիների ընթացքում «Կյանքի Խոսք» ավետարանական եկեղեցին իր հետեւորդների շրջանում ջատագովել է դասական ընտանիքի մոդելն ու ընտանեկան արժեքները, խրախուսել է օրինապահությունը, հայրենիքի հանդեպ քաղաքացիական պարտքը կատարելը, այդ թվում` զինվորական ծառայությունը Հայկական բանակում: Բացի այդ, մենք իրականացրել ենք բազմաթիվ բարեգործական ծրագրեր, օգնության ձեռք մեկնել տասնյակ հազարավոր մեր հայրենակիցների, խնամակալության տակ վերցրել հարյուրավոր անխնամ մնացած երեխաների, աջակցել միայնակ մայրերի, ծերերի, հաշմանդամների, սուր կարիքավորների` չպայմանավորելով դա կրոնական քարոզչությամբ: Եվ այս ամենը եկեղեցին իրականացրել է իր անդամների նվիրատվությունների շնորհիվ: Մենք ձգտում ենք քրիստոնեական եկեղեցիների հետ եղբայրական սիրով հաղորդակցությանը և հավատքի միասնականությանը ավետարանական հիմնարար սկզբունքների շուրջ` պահպանելով եկեղեցական առանձնահատկությունները: Համոզված ենք, որ ուղղադավան եկեղեցիների համատեղ ջանքերն ազգանպաստ ծառայությունների մեջ մեծապես կօժանդակեն հայ ժողովրդի հոգևոր և նյութական զարգացմանն ու համերաշխությանը:

ԴԵՊԻ ՀԱՎԻՏԵՆՈՒԹՅՈՒՆ ՄԱՍ 10-12-ՋՈՆ ԲԻՎԵՐ -

ՄԱՍ 1-3 - ԴԵՊԻ ՀԱՎԻՏԵՆՈՒԹՅՈՒՆ -ՋՈՆ ԲԻՎԵՐ -

ՄԱՍ 7-9-ԴԵՊԻ ՀԱՎԻՏԵՆՈՒԹՅՈՒՆ ՋՈՆ ԲԻՎԵՐ -

ՄԱՍ 4-6 - ԴԵՊԻ ՀԱՎԻՏԵՆՈՒԹՅՈՒՆ -ՋՈՆ ԲԻՎԵՐ

Ջանիտա Բայնմ - Հավատք-

ՋՈՆ ԲԻՎԵՐ - ՃԱՆԱՉԵՔ ՔՐԻՍՏՈՍԻ ՍԵՐԸ

ԴԵՐԵԿ ՊՐԻՆՍ - ԺԱՄԱՆԱԿՆԵՐԻ ՎԱԽՃԱՆԸ

Դերեկ Պրինս - Ազատագրություն անեծքից - մ 1

Դերեկ Պրինս - Ազատագրություն անեծքից p2.flv

понедельник, 12 декабря 2011 г.

Цени то, что у тебя есть

Роуз Сиггинс - женщина-половинка

Ник Вуйчич.wmv

Ник Вуйчич | Нет рук, нет ног, нет проблем

Что-то больше (Ник Вуйчич)+перевод на русский


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՕՐԵՆՔԸ

ԽՂՃԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

Ընդունվել է 17.06.1991
Ղեկավարվելով Հայաստանի անկախության մասին Հռչակագրով, նկատի ունենալով հայ ժողովրդի հոգեւոր զարթոնքը, նրա դարավոր հոգեւոր փորձն ու ավանդույթները,
ճանաչելով Հայաստանյաց Առաքելական Եկեղեցին որպես հայ ժողովրդի ազգային եկեղեցի, նրա հոգեւոր կյանքի շինության ու ազգապահպանման կարեւոր պատվար, առաջնորդվելով միջազգազին նորմերով սահմանված մարդու իրավունքների եւ հիմնական ազատությունների սկզբունքներով եւ հավատարիմ լինելով Քաղաքացիական եւ քաղաքական իրավունքների միջազգային Դաշնագրի 18 հոդվածի դրույթներին, Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն խորհուրդն ընդունում է սույն օրենքը Խղճի ազատության եւ կրոնական կազմակերպությունների մասին:
 



1. ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԴՐՈՒՅԹՆԵՐ
Հոդված 1. Հայաստանի Հանրապետությունում ապահովվում է քաղաքացիների խղճի եւ կրոնական դավանանքի ազատությունը: Յուրաքանչյուր քաղաքացի ազատորեն է որոշում իր վերաբերմունքը կրոնի նկատմամբ, իրավունք
ունի դավանելու ցանկացած կրոն կամ չդավանելու ոչ մի կրոն, անձապես կամ այլ քաղաքացիների հետ համատեղ կատարելու կրոնական ծեսեր:

Հոդված 2. Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիները օրենքի առջեւ հավասար են քաղաքացիական, հասարակական, տնտեսական եւ մշակութային կյանքի բոլոր բնագավառներում՝ անկախ կրոնի նկատմամբ իրենց
վերաբերմունքից կամ կրոնական պատկանելիությունից:

Դավանանքի նկատմամբ քաղաքացիների իրավունքների ուղղակի կամ անուղղակի սահմանափակումները, կրոնական հողի վրա հետապնդումները կամ այլ իրավունքների խոչընդոտումը, կրոնական թշնամանքի հարուցումը
առաջ են բերում օրենքով սահմանված պատասխանատվություն:

Հոդված 3. Քաղաքացու նկատմամբ չի թույլատրվում որեւէ հարկադրանք կամ բռնություն՝ ժամերգություններին, կրոնական ծիսակատարություններին եւ արարողություններին, կրոնի ուսուցմանը մասնակցելու կամ չմասնակցելու
հարցերի նկատմամբ իր վերաբերմունքը որոշելիս:

Խղճի ազատության իրավունքի իրագործումը ենթակա է լոկ այն սահմանափակումներին, որոնք անհրաժեշտ են հասարակական անվտանգությունը եւ կարգուկանոնը, քաղաքացիների առողջությունն ու բարոյականությունը, հասարակության մյուս անդամների իրավունքներն ու ազատությունները պաշտպանելու համար:
2. ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆՈՒՄԸ
Հոդված 4. Կրոնական կազմակերպությունը հավատի համատեղ ղեկավարության, ինչպես նաեւ կրոնական այլ պահանջմունքների բավարարման նպատակով ստեղծված քաղաքացիների միավորում է:
Կրոնական կազմակերպություններ են՝ եկեղեցական ու կրոնական համայնքները, թեմերը, վանքերը, կրոնական միաբանությունները, նրանց կրթական ու հրատարակչական հաստատությունները եւ այլ կրոնական-եկեղեցական
հիմնարկներ:

Հոդված 5. Քաղաքացիների խումբը ճանաչվում է որպես կրոնական կազմակերպություն, եթե այն բավարարում է հետեւյալ պայմաններին.
ա) չի հակասում սույն օրենքի 3-րդ հոդվածի դրույթներին.
բ) հիմնվում է պատմականորեն կանոնացված որեւէ սուրբ գրքի վրա.
գ) իր դավանանքով մտնում է համաշխարհային ժամանակակից կրոնական-եկեղեցական համայնքների համակարգի մեջ.
դ) զերծ է նյութապաշտությունից եւ ուղղված է դեպի զուտ հոգեւոր ոլորտները.
ե) իր մեջ ընդգրկում է առնվազն 50 հավատացյալ.
Սույն պայմանները (բացի «ա» կետում նշվածից) պարտադիր չեն միայն ազգային փոքրամասնությունների կրոնական կազմակերպությունների համար՝ իրենց ազգային դավանանքով:
Հոդված 6. Հայաստանի Հանրապետության տարածքում գործում են.
Հայաստանաց Առաքելական Եկեղեցին (կրճատ՝ Հայ Եկեղեցի) իր ավանդական կազմակերպություններով, կրոնական այլ կազմակեպություններ, որոնք ստեղծվում են եւ գործում են իրենց հավատացյալ անդամների
շրջանակում՝ սեփական ունեցվածքի ու կանոնադրության համաձայն:

3. ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՈՒՆՆԵՐԻ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ
Հոդված 7. Կրոնական կազմակեպությունների հոգեւոր-կրոնական գործունեությունը իրականացվում է հետեւյալ իրավունքների հստակ ընդգծված շրջանակներում.
ա) իրենց շուրջ համախմբել իրենց հավատացյալներին.
բ) ապահովել իրենց հավատացյալների հոգեւոր-կրոնական բոլոր կարիքների ու պահանջմունքների բավարարումը.
գ) կատարել կրոնական ժամերգություններ, ծեսեր ու արարողություններ աղոթատներում եւ դրանց պատկանող տարածքում, ուխտատեղիներում, կրոնական կազմակեպությունների հիմնարկներում, ինչպես նաեւ
գերեզմանոցներում, քաղաքացիների տներում եւ բնակարաններում, հիվանդանոցներում, զառամյալների ու հաշմանդամների տներում, ազատազրկման վայրերում, զորամասերում՝ այնտեղ գտնվող եւ տվյալ կրոնական կազմակերպության անդամ հանդիսացող քաղաքացիների խնդրանքով,

մնացած դեպքերում հրապարակային ժամասացությունները, կրոնական ծեսերն ու արարողությունները կատարվում են ժողովների, հանրահավաքների, ցույցերի ու երթերի համար սահմանված կարգով.
դ) ստեղծել համապատասխան կրոնական ուսուցման խմբեր իրենց անդամների ու նրանց երեխաների կրոնական կրթության համար՝ ծնողների համաձայնությամբ, այդ նպատակով օգտագործելով իրենց պատկանող կամ հատկացված շինությունները.
ե) զբաղվել աստվածաբանական, կրոնական, պատմամշակութային ուսումնասիրություններով.
գ) պատրաստել հոգեւորական ծառայության կամ գիտական ու մանկավարժական կադրեր իրենց հոգեւոր կենտրոնների կրթական հաստաություններում.
է) ձեռք բերել եւ օգտագործել կրոնական նշանակության առարկաներ եւ նյութեր.
ը) օգտվել զանգվածային լրատվության միջոցներից՝ օրենքով սահմանված կարգով.
թ) կապեր հաստատել այլ երկրների եկեղեցական կազմակերպությունների հետ՝ անկախ նրանց ազգային կամ դավանական պատկաելիությունից, իր հավատացյալներին գործուղել արտասահման՝ ուխտագնացության, ժողովների
ու կրոնական այլ միջոցառումների մասնակցելու, ինչպես նաեւ կրթական նպատակով.

ժ) զբաղվել բարեգործությամբ:
Կրոնական կազմակերպությունների հրատարակչական գործունեությունը կարգավորվում է Հայաստանի Հանրապետության գործող օրենսդրությամբ:
Հոդված 8. Հայաստանի Հանրապետության տարածքում արգելվում է հոգեորսությունը: Որպես հոգեորսություն չի կարող դիտվել սույն օրենքի 7 հոդվածում նշված իրավասությունների սահմանում ծավալված որեւէ գործողություն:
4. ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՈՒՆՆԵՐԻ ՈՒՆԵՑՎԱԾՔԸ
Հոդված 9. Կրոնական կազմակեպության սեփականության իրավունքը կարգավորվում է «Հայաստանի Հանրապետության սեփականության մասին» օրենքով:
Հոդված 10. Հայաստանյաց Առաքելական Եկեղեցու եւ կրոնական այլ կազմակերպությունների պատմական հուշարձաններն ու պաշտամունքային գույքը օգտագործվում են համաձայն այդ կազմակերպությունների
նվիրագործված ավանդական կարգի:

Հոդված 11. Կրոնական կազմակեպությունները պարտավոր են ապահովել պետության կողմից որպես սեփականություն իրենց հանձնված կառույցների, տարածքների ու մյուս ունեցվածքի, ինչպես նաեւ իրենց սեփականություն հանդիսացող պատմական հուշարձանների պահպանությունը եւ ըստ նշանակության օգտագործումը:
Հոդված 12. Կրոնական կազմակեպությունները կարող են դիմել հավատացյալներին կամավոր դրամական եւ այլ նվիրատվությունների խնդրանքով, ստանալ եւ տնօրինել դրանք:
Կրոնական կազմակեպությունների ստացած դրամական եւ այլ նվիրատվությունները, քաղաքացիներից ստացվող հասույթները հարկման ենթակա չեն:
Հոդված 13. Այն կրոնական կազմակեպությունները, որոնց հոգեւոր կենտրոնները գտնվում են Հայաստանի Հանրապետության տարածքից դուրս, չեն կարող ֆինանսավորվել այդ կենտրոնների, ինչպես նաեւ դրսում գտնվող
քաղաքական կազմակերպությունների կողմից:

 5. ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՈՒՆՆԵՐԻ ԳՐԱՑՈՒՄԸ
Հոդված 14. Կրոնական համայնքը կամ կազմակեպությունը ճանաչվում է իրավաբանական անձ՝ Նախարարների խորհրդին առընթեր կրոնական գործերի պետական մարմնի կողմից գրանցվելու դեպքում: Գրանցվելու համար
կրոնական կազմակերպությունն այդ մարմնին ներկայացնում է իր կանոնադրությունը, ինչպես նաեւ սույն օրենքի 5 հոդվածում նշված պայմանները հավաստող փաստաթղթեր:

Հոդված 15. Կրոնական կազմակերպության կանոնեդրությունը տվյալներ է պարունակում կրոնական կազմակերպության բնույթի եւ գործելու վայրի, դավանական պատկանելիության, կրոնական միավորման
կառուցվածքի, աղոթատեղերի եւ գույքային դրության, ձեռնարկություններ հիմնելու, ուսումնական եւ հրատարակչական հաստատություններ ստեղծելու մտադրությունների, գործունեության դադարեցման դեպքում գույքային եւ այլ հարցերի լուծման կարգի մասին, ինչպես նաեւ պարունակում է տվյալ կազմակերպության գործունեության առանձնահատկությունների հետ կապված այլ դրույթներ:

Հոդված 16 . Կրոնական կազմակերպության գրանցման կամ գրանցումը մերժելու որոշումը՝ մերժման հիմքերի նշումով, մեկամսյա ժամկետում գրավոր ձեւով հանձնվում է դիմողին:
Կրոնական կազմակերպության գրանցումը կարող է մերժվել գործող օրենսդրությանը նրա հակասելու պարագայում:
Մերժումը կամ որոշման կայացման՝ սույն օրենքով նախատեսված ժամկետի խախտումը կարող է գանգատարկվել դատական կարգով:
Կրոնական կազմակեպության գործունեությունը կարող է դադարեցվել ինքնալուծարքի հետեւանքով կամ դատարանի որոշմամբ Հայաստանի Հանրապետության օրենքների խախտման դեպքում:
6. ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՈՒՆՆԵՐԻ ԵՎ ՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ
Հոդված 17. Հայաստանի Հանրապետությունում եկեղեցին անջատված է պետությունից: Սույն հիմնադրույթի համաձայն պետությունը՝
ա) իրավունք չունի քաղաքացուն հարկադրել դավանելու այս կամ այն կրոնը.
բ) չի միջամտում եկեղեցու եւ կրոնական կազմակերպությունների՝ օրենքին համապատասխանող գարծունեությանը եւ ներքին կյանքին, արգելում է եկեղեցիների եւ կրոնական կազմակերպությունների կառուցվածքում որեւէ պետական մարմնի կամ նրա հանձնարարությունները կատարող անձի գործունեություն.
գ) արգելում է եկեղեցու մասնակցությունը պետական կառավարմանը, եկեղեցու եւ կրոնական կազմակերպությունների վրա չի դնում որեւէ պետական ֆունկցիա:
Պետությունը չի խոչընդոտում ազգային եկեղեցու մենաշնորհ հանդիսացող հետեւյալ առաքելությունների իրագործմանը.
- ազատ քարոզել ու տարածել իր դավանանքը Հայաստանի Հանրապետության ողջ տարածքով.
- վերստեղծել իր պատմական ավանդույթները, կառուցվածքը, կազմակերպությունները, թեմերն ու համայնքները.
- կառուցել նոր եկեղեցիներ, գործող դարձնել իրեն պատկանող պատմական հուշարձան-եկեղեցիները՝ ինչպես հավատացյալների խնդրանքով, այնպես էլ սեփական նախաձեռնությամբ.
- նպաստել հայ ժողովրդի հոգեւոր կրթությանը, օրենքով սահմանված կարգով նաեւ պետական կրթական հաստատություններում.
- գործնականորեն աջակցել հայ ժողովրդի բարոյական կատարելագործմանը.
- ծավալել բարեգործական եւ բարեխնամ գործունեություն:
Միեւնույն ժամանակ Հայաստանյաց Առաքելական Եկեղեցին որպես ազգային եկեղեցի, որը գործում է նաեւ հանրապետության տարածքից դուրս, ենթակա է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանությանը՝ միջազգային
իրավական նորմերի սահմաններում:

Հոդված 18. Պետությունը չի ֆինանսավորում ինչպես կրոնական կազմակերպությունների գործունեությունը, այնպես էլ աթեիզմի քարոզչությունը, միեւնույն ժամանակ կրոնական կազմակերպությունների անդամներին եւ
սպասավորներին վերապահում է հասարակական եւ քաղաքական կյանքին մասնակցելու իրավունք՝ այլ քաղաքացիների հետ համահավասար:

Հոդված 19. Գործող օրենսդրությամբ նախատեսված բոլոր քաղաքացիական պարտականությունները տարածվում են նաեւ կրոնական կազմակերպությունների հավատացյալ անդամների վրա՝ այլ քաղաքացիների հետ համահավասար:
Քաղաքացիական պարտականությունների եւ կրոնական համոզմունքների հակասության անռանձին դեպքերում քաղաքացիական պարտականությունների կատարման հարցը կարող է լուծվել այլընտրանքային սկզբունքով՝ օրենքով
նախատեսված կարգով համապատասխան պետական մարմնի եւ տվյալ կրոնական կազմակերպության փոխադարձ համաձայնությամբ:

Հոդված 20 . Քաղաքացիական կացության ակտերի փոխհամաձայնեցված եկեղեցական գրանցումը պետությունը ճանաչում է որպես օրինական ուժ ունեցող գործողություն՝ համապատասխան բոլոր հետեւանքներով:
Հոդված 21. Պետությունն իր վրա է վերցնում կրոնական նշանակություն ունեցող պատմական հուշարձանների պահպանությունը՝ անկախ նրանց պատկանելիությունից:
Հոդված 22. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս ընտրված անձը ձեռք է բերում Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիությունը:
Հոդված 23. Հայաստանի Հանրապետության Նախարարների խորհդին առընթեր ստեղծվում է հատուկ պետական մարմին, որը կարգավորում է պետության եւ կրոնական կազմակերպությունների հարաբերությունները՝
ա) գրանցում է կրոնական կազմակերպությունների կանոնադրությունները, միջնորդում է դատարանին օրենքը խախտող կրոնական կազմակերպությունը լուծարքի ենթարկելու առաջարկով:
բ) կրոնական կազմակերպությունների խնդրանքով աջակցում է առանձին հարցերի շուրջ պետական մարմինների հետ համաձայնության գալուն եւ անհրաժեշտ օգնություն է ցույց տալիս այդ հարցերի լուծմանը պետական մարմինների կողմից.
գ) պետության անունից որպես միջնորդ մասնակցում է Հայաստանի կրոնական կազմակերպությունների միջեւ ծագող հարցերի լուծման եւ վեճերի լուծմանը:
Պետության եւ կրոնական կազմակերպությունների սույն օրենքով չկանոնակարգված հարաբերությունները կարգավորվում են պետության եւ համապատասխան կրոնական կազմակերպությունների վարչությունների
համաձայնությամբ:

Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն
 խորհրդի նախագահ՝ Լ. ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն
խորհրդի քարտուղար՝ Ա. ՍԱՀԱԿՅԱՆ

17 հունիսի 1991 թվականի,
Հ. Ն. -0333-1

10.09.1997«Խղճի ազատության եւ կրոնական կազմակերպությունների մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին
03.04.2001«Խղճի ազատության եւ կրոնական կազմակերպությունների մասին» եւ «Մամուլի եւ զանգվածային լրատվության մյուս միջոցների մասին» ՀՀ օրենքներում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին
14.04.2011«Խղճի ազատության եւ կրոնական կազմակերպությունների մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին
http://www.parliament.am/legislation.php?sel=show&ID=2041&lang=arm

суббота, 26 ноября 2011 г.

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀՈԳԵՎՈՐ-ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԴԱՇՏԻ ԽՆԴԻՐՆԵՐԸ

Խնդիրների այս շղթայի մեջ կարևոր օղակ է ԶԼՄ-ների գործոնը: 
Բանն այն է, որ ԶԼՄ-ները հսկայական ազդեցություն ունեն 
հասարակական կարծիքի ձևավորման և հանրային իրազեկության
 ապահովման գործընթացի վրա, ուստի խելամիտ, պրոֆեսիոնալ և 
օբյեկտիվ տեղեկատվական քաղաքականություն վարելու դեպքում 
հնարավոր է ստեղծել կրոնական դաշտի, դրա խնդիրների և 
կարգավորման ուղիների առավել ամբողջական և թափանցիկ 
համապատկեր: 

Սա կարևոր նախապայման է կրոնական հանդուրժողականության 
մթնոլորտ ձևավորելու, կրոնական բազմազանության մեջ
 հասարակությանը կողմնորոշվելու հնարավորություն ընձեռելու
 համար: Այլապես սոսկ լսարանի ուշադրությունը գրավելու 
նկատառումով կրոնական սենսացիաներ մատուցելու և առանց
 հոգևոր հարցերում խորամուխ լինելու, այսպես կոչված «աղանդների»
 մասին թեժ քննարկումներ ծավալելու գործելաոճը, որն այսօր
 գերակշռում է հայկական ԶԼՄ-ների շրջանում, միմիայն նպաստում 
է բաժանարար գծերի խորացմանն ու առկա կարծրատիպերի 
ամրապնդմանը՝ հանրային գիտակցության մակարդակում չլուծված
 թողնելով բազմաթիվ հիմնահարցեր: 

Հեռուստալսարանին և ընթերցող հասարակայնությանը 
«հետաքրքիր զբաղեցնելու» ճանապարհով վարկանիշ ապահովելու
 այսրոպեական մոտեցումն ազգային միասնության խնդիրների լուծման համատեքստում կարող է խիստ թանկ արժենալ: Երբեմն լրագրողները, 
սկանդալային եւ աղմկահարույց պատմություններ փնտրելիս,
 պատրաստ են լինում կեղծել դեպքերը, արհեստականորեն 
մտակառուցել դրանք` սեփական հորինվածքները մատուցելով
 իրականության տեղ:

Հարկ է գիտակցել, որ լրագրողի մասնագիտությանը բնորոշ 
պրոֆեսիոնալ, օբյեկտիվ և հավասարակշիռ աշխատանքով է
 նաև պայմանավորված պետաեկեղեցական հարաբերությունների
 բնագավառում պետական մարմինների կողմից օպտիմալ 
քաղաքականության մշակման և իրագործման հրամայականը:
Արմեն Լուսյան, քաղվածք "Կրոն եւ հասարակություն" ամսագրում,
 ինչպես նաեւ religions.am կայքում հրապարակված
 "Հայաստանի հոգեւոր-կրոնական դաշտի խնդիրները" հոդվածիցախապայման է կրոնական հանդուրժողականության մթնոլորտ ձևավորելու, կրոնական բազմազանության մեջ հասարակությանը կողմնորոշվելու հնարավորություն ընձեռելու համար: Այլապես սոսկ լսարանի ուշադրությունը գրավելու նկատառումով կրոնական սենսացիաներ մատուցելու և առանց հոգևոր հարցերում խորամուխ լինելու, այսպես կոչված «աղանդների» մասին թեժ քննարկումներ ծավալելու գործելաոճը, որն այսօր գերակշռում է հայկական ԶԼՄ-ների շրջանում, միմիայն նպաստում է բաժանարար գծերի խորացմանն ու առկա կարծրատիպերի ամրապնդմանը՝ հանրային գիտակցության մակարդակում չլուծված թողնելով բազմաթիվ հիմնահարցեր:

Հեռուստալսարանին և ընթերցող հասարակայնությանը «հետաքրքիր զբաղեցնելու» ճանապարհով վարկանիշ ապահովելու այսրոպեական մոտեցումն ազգային միասնության խնդիրների լուծման համատեքստում կարող է խիստ թանկ արժենալ: Երբեմն լրագրողները, սկանդալային եւ աղմկահարույց պատմություններ փնտրելիս, պատրաստ են լինում կեղծել դեպքերը, արհեստականորեն մտակառուցել դրանք` սեփական հորինվածքները մատուցելով իրականության տեղ:

Հարկ է գիտակցել, որ լրագրողի մասնագիտությանը բնորոշ պրոֆեսիոնալ, օբյեկտիվ և հավասարակշիռ աշխատանքով է նաև պայմանավորված պետաեկեղեցական հարաբերությունների բնագավառում պետական մարմինների կողմից օպտիմալ քաղաքականության մշակման և իրագործման հրամայականը:

Արմեն Լուսյան, քաղվածք "Կրոն եւ հասարակություն" ամսագրում, ինչպես նաեւ religions.am կայքում հրապարակված "Հայաստանի հոգեւոր-կրոնական դաշտի խնդիրները" հոդվածից

вторник, 15 ноября 2011 г.

wow shat krakot havatqi serund mer hayer@ cncum en Vrastan@ PARQ ASTCO

Պատմական ակնարկ շարքից

«Մեղու Հայաստանի» թերթում շուրջ մեկուկես դար 
առաջ քննարկվում էր այն հարցը, թե կաթոլիկ եւ բողոքական հայերին կարելի՞ է հայ համարել: 
Ի պատասխան, հայ մեծանուն գրող Րաֆֆին 1880թ. 
«Մշակում» գրում է. «Երկրագնդի վրա թե՛ քաղաքակիրթ եւ թե՛ վայրենի ազգերի մեջ չկա եւ չի եղել մի ազգություն, որ մեկ եկեղեցու պատկաներ: ...
«Մշակի» մեջ կարող են գրել որպես լուսավորչական, այնպես էլ կաթոլիկ, բողոքական, մահմեդական եւ հունադավան հայերը, նա ազգային օրգան է եւ ոչ` եկեղեցական: ...Մենք մեկ ազգի որդիներ ենք, մենք միեւնույն ընտանիքի զավակներն ենք: ...Կաթոլիկությունը, բողոքականությունը եւ մինչեւ անգամ մահմեդականությունը չեն զրկում հային հայ լինելուց...»:

Պատմական ակնարկ


Ըստ Ստ.Նազարյանցի` ինչպիսի դավանության էլ պատկանելիս լինեն` 
հայերը «մնում են միշտ արյունակից եղբայրք, մի ազգի որդիք, մի 
լեզվի կցորդ, մի ազգային պատմութեան... ժառանգներ»: 
Ստ.Նազարյանցը, ազգի և կրոնի «ջոկ-ջոկ» լինելու խնդիրն առաջադրելով`
 սկիզբ դրեց այն մեծ բանավեճին, որն իր տարբեր դրսևորումներով 
շարունակվում է նաև մեր օրերում: Որպես օրինակ գերմանական 
ռեֆորմացիան վկայակոչելով` Ստ.Նազարյանցը նշում է, որ կաթոլիկությունը 
և բողոքականությունը Գերմանիայում չեն խանգարում 
գերմանացիների «հայրենասիրությանը, նոցա ազգային առաջադիմությանը, 
նոցա քաղաքական միաբանությանը, նոցա մատենագրության բարգավաճանքին»: 
Նա հայերին կոչ է անում հրաժարվել կրոնական 
անհանդուրժողականությունից, եղբայրաբար բուժել ազգի վերքերը, 
որովհետև ազգը պատկանում է և՛ լուսավորչականին, և՛ կաթոլիկին, 
և՛ բողոքականին: 
Ստեփանոս Նազարյանց (1812-1879) - հրապարակախոս, փիլիսոփա, 
մանկավարժ, արևելագետ, գրականագետ-պատմաբան

Sovershenniy bog rruss

Sovershenniy bog rruss

IM HAYR

IM HAYR

Kadosh

Kadosh

Mez het es Ter

Mez het es Ter

Menq vordiner enq mek siro

Menq vordiner enq mek siro

вторник, 1 ноября 2011 г.


Հիմա որտեղ են այդ հոգեւորականները



Հայաստանի անկախության քսանամյակի զորահանդեսի ժամանակ զինված ուժերի ստորաբաժանումների շարքում քայլում էին նաեւ հոգեւորականները: Շատերն էլ դրանից խորիմաստորեն եզրակացնում էին, որ դրանով Հայաստանն ուզում է ցույց տալ, թե պատերազմի դեպքում անգամ հոգեւորականը զենք կառնի: Այսինքն, բանակը ցույց ես տալիս, դա կարող է ոչ մեկի վրա չազդել, բայց ցույց ես տալիս հոգեւորականին, ու բոլոր մեր թշնամիները “մկան ծակը” վախից հազար թումանով են առնում:
Այդ դեպքում անհասկանալի է, թե ինչու զրահատեխնիկայի հետ մեկտեղ նաեւ ասենք շտապօգնության մեքենաներ չանցան զորահանդեսով, որպեսզի ցույց տային, որ եթե պետք լինի շտաօպգնությունն էլ կզինվի:
Մարդիկ էլ կային, որ հոգեւորականների մասնակցությունը բացատրում էին նրանով, որ բանակում նրանք յուրօրինակ հոգեբանի դեր են կատարում զինվորների համար: Սա քիչ թե շատ ավելի ծանրակշիռ փաստարկ է, թեեւ այստեղ էլ հարց է առաջանում, թե ինչու ոչ հոգեբան, այլ հոգեւորական: Իսկ եթե զինվորը հավատացյալ չէ, ուրեմն ինչ, բա նրա հոգեբանությամբ ով պետք է զբաղվի:
Բայց, այդ ամենը մի պահ ընդունենք անվերապահ: Բա ուր են այդ հոգեւորականները, այդ եկեղեցին, որ քայլում էր զինուժի զորահանդեսով: Այդ հոգեւորականները, այդ եկեղեցին տեղյակ են արդյոք, թե ինչքան զինծառայող է Հայաստանի բանակում սպանվում եւ “ինքնասպանվում”: Բա այդ ինչպես են աշխատում բանակի հոգեբանության վրա, որ անընդհատ սպանություն կամ “ինքնասպանություն” է:
Ինչու այդ հոգեւորականներից մեկը, ինչու եկեղեցին որեւէ մտահոգություն չի հայտնում բանակում առկա իրավիճակի, այդ մահերի համար: Թե եկեղեցուն այդ իրավունքը տրված չէ` զորահանդեսով քայլեք, ու վերջ, ավելին ձեր գործը չէ: Եվ իսկապես, բանակում նույնիսկ զորահանդեսին քայլելը եկեղեցու գործը չէ, ուր մնաց բանակի առօրյա կյանքում ինչ որ բան անելը:
Բայց հասարակության կյանքում եկեղեցին, ի վերջո, ինչ որ բան անելու պատրա՞ստ է, թե ոչ` նորանոր տարածքներ, արտոնություններ, Բենտլիներ եւ տարբեր բիզնեսներում բաժնեմասեր վերցնելուց բացի:


ՋԵՅՄՍ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

18:12:29 - 13/10/2011

вторник, 11 октября 2011 г.

Parable of the Sower.mpg

Parable Of The Two Builders - Wise & Foolish

Parable of the Lost Sheep.mpg

Глава парламентской фракции Армянской революционной федерации "Дашнакцутюн" Ваан Ованисян...

Armen Lusyan
Глава парламентской фракции Армянской революционной федерации "Дашнакцутюн" Ваан Ованисян
прокомментировал ИА REGNUM интервью настоятеля Ереванской церкви Святой Троицы иерея Есаи Артеняна, в котором тот обвиняет некоторые политические партии в связях с сектами.
Приводим текст комментария:


"Комментировать интервью не очень легко, поскольку я, будучи без всяких колебаний и верным сыном и последователем Армянской Апостольской Церкви, при этом, в отличие от достопочтенного святого отца, не испытываю ни ненависти, ни презрения к тем людям, которые по тем или иным причинам покинули лоно Армянской Апостольской Церкви и примкнули - кто к католикам, кто к протестантам, кто к сектам всевозможных мастей, а кто и к атеистам. Я просто поставлю несколько вопросов. И ответы мне не нужны, я их знаю. Пусть их ищут те, чей разум еще не полностью закостенел.

Насколько оправданно объяснять отход верующих от традиционной церкви одними только социально-экономическими причинами и хитроумием злокозненных душеловцев-сектантов? А может, уходят, потому что им чего-то не хватает в родной Церкви, где их крестили? Может поведение некоторых священников не всех воодушевляет? Может кому-то не нравится свирепое и полуграмотное отрицание всякого инакомыслия, когда некоторые попы причисляют к сектантам всех поголовно, даже приверженцев Церквей-сестер, - Католической или Протестантской?

Не фанатизм ли в XI-XII веках отторгнул от армянского этноса огромный пласт населения Северной и Северо-Западной части исторической Армении, а затем и Малой Азии, когда жесткая регламентация отвратила от Родины сотни тысяч наших соотечественников, лишила их национальной самоидентификации и самосознания, превратив их помимо их воли в греков и грузин, а затем и в турок? Ведь именно тогда было подорвано демографическое доминирование армянского этноса на исконной территории его расселения. Или и ту далекую трагедию спишем на неблагоприятные "социально-экономические условия"?

Но из интервью достопочтенного священнослужителя становится ясно, что и он понимает - одной материальной нищетой населения вопроса не объяснишь. И тут приходит на помощь политическая интрига. Дескать, некоторые политические круги в поисках электората сближаются с опасными сектами и начинают их даже поддерживать. Осторожность все же берет верх и иерей оговаривается: это все только на уровне разговоров. А если так, то не надо эти разговоры тиражировать, святой отец. Вам ведь, вроде, суесловие по чину не пристало.
И не к лицу молодому священнослужителю примешивать к своим умозрительным построениям бездоказательные обвинения в адрес моей партии "Дашнакцутюн". Вас должны были проинформировать еще в семинарии, что за нашу веру и за нашу Церковь эта партия сражалась и с турецкими погромщиками, и с жандармами и казачьими урядниками царской России, и с большевистскими агентами, пытавшимися разложить Диаспору. А если чего-то недоучили в семинарии, смотрите телеканал "Еркир-Медиа". Может на самом деле, Вы просто нашли повод (не очень удачный) высказать свое недовольство "Дашнакцутюн", а настоящие причины этого недовольства совсем другие? Так Вы скажите, не стесняйтесь.

И последнее. Не Европа привносит в наше общество разрушительную мерзость. Это наше общество предпочитает брать у Европы только дрянь.

Член Бюро АРФ "Дашнакцутюн", глава парламентской фракции АРФД, член Бюро
"Евронест" Ваан Ованисян".

среда, 21 сентября 2011 г.



суббота, 27 августа 2011 г.

ՊԱՐԶԱԲԱՆՈՒՄ

Artur Simonyan




        1. Երեւանի Սբ. Երրորդություն եկեղեցու հոգեւոր սպասավոր Տ. Եսայի քահանա Արթենյանն այսօր հրավիրած մամլո ասուլիսում ակնհայտ զրպարտչական բնույթի տեղեկատվություն էր հաղորդել Հայաստանի «Կյանքի Խոսք» ավետարանական եկեղեցու վերաբերյալ` արատավորելով եկեղեցու բարի համբավը, վիրավորելով բազմահազար մեր հավատավորների կրոնական զգացմունքները եւ թշնամանք, ատելություն եւ անհանդուրժողականություն  հրահրելով հայ հասարակության շրջանում:
          Դժբախտաբար, սա առաջին դեպքը չէ, երբ արժանապատիվ այրն իրեն թույլ է տալիս կեղծ տեղեկություններ եւ անվայել բնորոշումներ «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու եւ Ավետարանական ընտանիքի այլ եկեղեցիների հասցեին, մինչդեռ նա իր հոգեւոր ծառայության բերումով պարտավոր էր քաջատեղյակ լինել, որ բողոքական քրիստոնեությանը հարող եկեղեցական հարանվանությունները ճանաչված են որպես Քրիստոսի Ընդհանրական Եկեղեցու բաղկացուցիչ մաս եւ իրենց ավելի քան 700 մլն հետեւորդների թվով աշխարհում երկրորդն են Կաթողիկե եկեղեցուց հետո: Տպավորություն է ստեղծվում, որ Տ. Եսայի քհն. Արթենյանը ստանձնել է այլ քրիստոնեական եկեղեցիներին չարախոսելու եւ կրոնական թշնամանք սերմանելու` քահանային բնավ պատիվ չբերող գործը:
          Ցավալի է, որ հայ հասարակության օրինահարգ քաղաքացիները, ազգի հոգսով եւ ցավով ապրող մեր հայրենակիցները կարող են «աղանդավոր» կամ այլ անվայել պիտակումների «արժանանալ» միմիայն իրենց դավանանքի պատճառով:  Ղարաբաղյան ազատամարտի ժամանակ ուս-ուսի մարտնչում էին առաքելական, կաթողիկե եւ ավետարանական հայը, եւ երբեք ոչ մեկի մտքով չէր էլ անցնի ինչ-որ կերպ նրանց տարբերակել: Սակայն այսօր, չգիտես ինչու, փորձ է արվում բաժանության սեպ խրել մեր ժողովրդի տարբեր եկեղեցական պատկանելություն ունեցող հատվածների միջեւ:
          Տեղեկացնենք, որ Հայաստանի Ավետարանական հավատքի քրիստոնյաների «Կյանքի Խոսք» եկեղեցին մաս է կազմում Հայ Ավետարանական ընտանիքի եկեղեցիների համագործակցության, որը միավորում է շուրջ 100 հազար մեր համաքաղաքացիների: Ավետարանական ընտանիքի եկեղեցիներին ոչ մի կերպ չի կարելի «աղանդ» կոչել, քանի որ վերջիններս, որպես քրիստոնեության բողոքական ուղղության եկեղեցիներ, անդամակցում են այնպիսի հեղինակավոր միջազգային կառույցների, ինչպիսիք են Եկեղեցիների համաշխարհային խորհուրդը, ԱՊՀ եւ Մերձբալթյան երկրների քրիստոնեական միջհարանվանական խորհրդակցական կոմիտեն, եվրոպական խոշոր քրիստոնեական եկեղեցական միավորումները եւ այլն:
          Ինչ վերաբերում է մեր եկեղեցու պաշտամունքների առնչությամբ Տ.Եսայի քհն. Արթենյանի կողմից հնչեցված եւ սարասափազդու հեքիաթ հիշեցնող տեղեկություններին, պարզապես կբավարարվենք նշելով, որ «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու պաշտամունքները ուղիղ եթերով հեռարձակվում են համացանցում, իսկ դրանց ամբողջական տեսագրությունները տեղադրվում են եկեղեցու պաշտոնական ինտերնետային կայք-էջում: Յուրաքանչյուր ոք կարող է ծանոթանալ այդ տեսագրություններին եւ համոզվել, որ զոմբիացնելու եւ հոգեբանական ներգործություն կատարելու մասին քահանայի տեղեկություններն ընդամենը հորինվածք են եւ չարակամության դրսեւորում: Ավելորդ չէր լինի հիշեցնել արժանապատիվ հորը, որ մենք ապրում ենք 21-րդ դարում, եւ միջնադարյան կրոնական մոլեռանդությանը բնորոշ վարքն անհարիր է ժամանակակից հասարակությանը:
          Հարգանքներով`
          Արմեն Լուսյան,
          Հայաստանի Ավետարանական  հավատքի քրիստոնյաների
          «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու մամլո քարտուղար                                               
          27.08.2011