Что бы сделал Иисус?

Խոսք մեծաց-Էյնշտեյն

3D Yerevan by Locator Promo Video

Աղանդավորություն Առաքելական եկեղեցու ներսու՞մ, թե՞ լրագրողական անփութություն

Աստվածաշունչն ասում է, որ դրախտը գոյություն ունի հիմա (Ղուկաս 23:43) և դժոխքը՝ տանջանքի վայրը, նույնպես գոյություն ունի հիմա (Ղուկաս 16:23):

Չեմ դադարում զարմանալ ընթերցածս նյութերով: Կարդացի Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հոգևորականի բացատրությունը Մեռելոցի վերաբերյալ: Ահա մի մեջբերում հոդվածից. «…Տեր Եսային նաև հավելեց, որ մինչև Քրիստոսի Երկրորդ գալուստը չկա ո՛չ դրախտ, ո՛չ դժոխք: Հիմա բոլոր հոգիները սպասում են, որ միայն Երկրորդ գալուստից հետո են լինելու դրախտը և դժոխքը»,- նկատեց քահանան՝ հիշեցնելով, որ Ավետարանը Երկրորդ գալստյան ժամկետը չի նշում:

Ուզում եմ հարցնել այդ քահանային կամ նրա ծառայակից եղբայրներին կամ էլ ցանկացած մեկին, ով ծանոթ է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու վարդապետությանը դրախտի ու դժոխքի վերաբերյալ՝ այն, ինչ ասել է քահանան, արդյոք Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու պաշտոնական դիրքորոշու՞մն է, թե՞ պարզապես մի քահանայի մոլորություն: Իսկ գուցե լրագրողական անփութությու՞ն… Ամեն դեպքում, բերված պնդումը չունի սուրբգրային և ոչ մի հիմք ու շատ նման է Եհովայի վկաների վարդապետությանը, ովքեր նույնպես մերժում են դրախտի ու դժոխքի գոյությունը: Սա իրական աղանդավորություն է: Նման պնդումները մոլորեցնում են հավատավոր ժողովրդին: Աստվածաշունչն ասում է, որ դրախտը գոյություն ունի հիմա (Ղուկաս 23:43) և դժոխքը՝ տանջանքի վայրը, նույնպես գոյություն ունի հիմա (Ղուկաս 16:23):

Իսկ կարդացածս հոդվածին կարող եք ծանոթանալ այստեղ:

Արման Մանուկյան

Ֆեյսբուքյան գրառում

AgapeGospelMusic ,, ՍԱ ԱՌԵՂԾՎԱԾ Է ,,

«Կյանքի Խոսք» եկեղեցին մտահոգված է

«Մեր խորին համոզմամբ՝ միջազգային հանրությունը պետք է անհապաղ արձագանքի կատարվածին՝ ամենախիստ գնահատականը տալով այս ամոթալի գործարքի մասնակիցներին: Լռությունը կնշանակի հավանություն տալ հայատյացությանն ու մարդասպանությանը»: «Կյանքի խոսք» եկեղեցու մամլո խոսնակ` Արմեն Լուսյան

«Կյանքի Խոսք» եկեղեցին իր մտահոգությունն ու վրդովմունքն է հայտնում Բուդապեշտում Ադրբեջանի ԶՈՒ սպա Ռամիլ Սաֆարովի` Հունգարիայի իշխանությունների կողմից արտահանձնման և Ադրբեջանի նախագահի կողմից նրան ներում շնորհելու խնդրի առնչությամբ` հանդես գալով հետևյալ հայտարարությամբ.

Հունգարական իշխանությունների կողմից ոճրագործ Ռամիլ Սաֆարովին Ադրբեջանին արտահանձնելը խիստ դատապարտելի քայլ էր: Ամեն ինչ հուշում է, որ սա երկու պետությունների միջև կնքված գործարք էր, ինչի հետևանքով անարգվեց հայ սպա Գուրգեն Մարգարյանի հիշատակը, իսկ ազգային հողի վրա մարդասպանություն գործած դաժան հանցագործը հայտնվեց ազատության մեջ, այն էլ հերոսի կարգավիճակով: Մեր խորին համոզմամբ՝ միջազգային հանրությունը պետք է անհապաղ արձագանքի կատարվածին՝ ամենախիստ գնահատականը տալով այս ամոթալի գործարքի մասնակիցներին: Լռությունը կնշանակի հավանություն տալ հայատյացությանն ու մարդասպանությանը:

 «Կյանքի խոսք» եկեղեցու մամլո խոսնակ` Արմեն Լուսյան

Новости РОСХВЕ / Епископ Сергей Ряховский: «Я надеюсь у московских чиновников хватит мудрости извиниться перед церковью и выделить участок земли»

07.09.2012

Начальствующий епископ РОСХВЕ, член Общественной палаты РФ, член Совета по взаимодействию с религиозными объединениями при Президенте РФ, епископ Сергей Ряховский прокомментировал снос здания церкви «Святой Троицы» в московском районе Новокосино.

Вся история с участком земли началась где-то с 80-года, когда церкви был выделен дом в Косино на Косинской улице. Однако должным образом в тот период советского времени ничего не оформлялось. Это был некий компромисс между советской властью и церковью христиан веры евангельской, которая согласилась на официальную регистрацию (в то время было много церквей, избегавших регистрации). Когда советская власть закончилась, церковь начала попытки оформить здание, но ввиду того, что это был компромиссный проект, власть не торопилась регистрировать эту землю для церкви, на тот момент это была территория Подмосковья. Затем, когда данная территория была присоединена к Москве, верующим снова по разным причинам отказывали в регистрации собственности. Потом и на том месте стали что-то строить, а общине предложили альтернативный участок, на котором и произошел прошлой ночью снос временных построек. Новая московская власть также не удосужилась должным образом оформить все документы. Все попытки, которые предпринимали верующие, чтобы узаконить права на участок и строительство здания, окончились безрезультатно.

Можно говорить, что в данном случае власть в лице Префектуры восточного округа отнеслась с пренебрежением к москвичам, которые являются прихожанами этой церкви. Более того, после 2005 года с церковью был расторгнут и временный договор на пользование земельным участком. На протяжении ряда лет были различные согласительные комиссии, направлялись письма мэрам Москвы, Лужкову, а впоследствии Собянину. Другими словами префектура упорствовала и никаким образом не шла навстречу церкви. Закончилось это тем, что 17 мая было вынесено решение суда о сносе временных построек. Церковь была не против при условии, что будет выделен альтернативный участок земли под строительство здания. На сегодняшний день этот участок не выделен. Это признал представитель Правительства Москвы. Более того, это –вандализм, который совершился прошлой ночью в угоду определенным коммерческим структурам, которые пусть и законно оформили этот участок, ужасает своей циничностью и бесцеремонностью. Как оказалось, соответствующий Департамент строительства Москвы не был в курсе произошедшего сноса.

Фактически были абсолютно проигнорированы мнения жителей города Москвы, прихожан средней, по своим размерам, евангельской церкви. Формально властные структуры как бы правы, формально не права церковь. Но как бы то ни было, в России нет закона, разрешающего глумиться над святынями, втаптывать в грязь страницы Священного писания, взламывать сейфы и воровать церковное имущество.

Стоит говорить о нарушении этических, нравственных принципов, о негативном отношении к уважаемым конфессиям Российской Федерации. Сейчас, когда в результате церковь фактически оказалась выброшенной на улицу, думаю, верующие будут проводить богослужение на развалинах, я надеюсь, у наших московских чиновников хватит мудрости извиниться перед церковью и выделить участок земли.

Необходимо добавить вот еще что. К сожалению, на сегодняшний день власть не учитывает протестных настроений, которые накопились в обществе не только светском, но и религиозном, когда не учитываются интересы христиан-протестантов, игнорируются их совершенно законные требования. Я считаю, что данная ситуация требует безотлагательного принятия конструктивных решений и должна вылиться в диалог между лидерами московского протестантизма и городской властью. Необходимо проработать все вопросы, связанные с получением земли, строительством евангельских протестантских храмов согласно количеству зарегистрированных общин в Москве.

Я уже поставил в известность о случившемся Комиссию по межнациональным отношениям и свободе совести Общественной палаты РФ возглавляемую Николаем Сванидзе. Общественная палата берет под свой контроль этот вопрос. Также мной были направлены официальные обращения мэру Москвы Собянину С.С., прокурору города Кудееву С.В. и Руководителю Главного следственного управления Следственного комитета РФ по Москве Яковенко В.В. Надеюсь, справедливость и совесть восторжествуют.

В МОСКВЕ ВАРВАРСКИ РАЗРУШЕНА ПРОТЕСТАНТСКАЯ ЦЕРКОВЬ

06 сентября 2012, 14:29

Сегодня, в ночь 5 на 6 сентября московскими властями было снесено здание «Церкви Святой Троицы» РЦ ХВЕ.

Некоторое время назад, со стороны властей был разорван договор аренды в одностороннем порядке.

О сносе здания власти предупреждали, но никому не верилось, что такое может случиться. Община «Церкви Святой Троицы» имеет 70-летнюю историю и является одной из старейших пятидесятнических церквей Москвы.

Примерно в 3.30 представившиеся полицейскими люди ворвались в здание, оборвали все линии связи и изъяв мобильный телефон, забрали девушку, которая дежурила в здании в отделение полиции. За время нахождения девушки в полиции из здания Церкви Святой Троицы были вывезены все ценные вещи, включая богослужебные книги и чаши для евхаристии. Вокруг территории церкви было создано оцепление, которое состояло из гражданских лиц, которые назвали себя «дружинниками» и которые были настроены весьма агрессивно. Была разбита машина, был увезен генератор, микшерный пульт с микрофонами, музыкальные инструменты и другие ценные вещи. По словам очевидцев, не удалось избежать и физического насилия. На пытавшихся сфотографировать прихожан сыпался град камней. Затем экскаваторами была разрушена большая часть здания.

Этот прецедент показывает, что власть, таким вот образом разрывая договор аренды в одностороннем порядке, может лишить здания любую церковную общину.

Пастор Николай Романюк комментирует ситуацию у руин дома молитвы:

Эта ситуация, как и многие другие прекрасно вписывается в общую атмосферу в современной России. Имитационная демократия, имитационная свобода слова, имитационное правосудие. Как выясняется, свобода вероисповедания у нас тоже имитационная. 

http://echo.msk.ru/blog/levushkan/927383-echo/

Снесли и разграбили церковь

В ночь на 6 сентября, примерно к 3:30 утра, было разрушено здание церкви Святой Троицы на улице Николая Старостина, в Новокосино, г. Москва. Некоторое время назад, со стороны властей был разорван договор аренды в одностороннем порядке. О сносе здания власти предупреждали, но никому не верилось, что такое может случиться. Церковь "Святая Троица" имеет 25-летнюю историю и является одной из старейших пятидесятнических церквей Москвы.

Комментарий пресвитера церкви Святой Троицы Василия Николаевича Романюка о произошедшем:

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!

Видео комментарий Романюка Василия Николаевича

По сообщениям Нины Романюк

Ворвавшиеся в здание люди отобрали телефон у дежурного церкви, чтобы исключить  возможность  оповещения  служителей церкви. Сопровождавшая полиция отвезла дежурного в участок. Затем церковь была разграблена и снесена. На приехавших руководителей сыпались оскорбления и оказывалось физическое давление.

Имущество церкви было разграблено, все ценное, включая аппаратуру было вывезено. Было разрушено все, что с такой любовью и старанием многие годы создавалось. В то время, как другие храмы с удивительной скоростью возводятся по всей Москве - наш разрушают!

Сообщение Александра Родионова о случившемся :

Сегодня в России произошла трагедия! Сегодня весь христианский мир услышал звон разбивающихся колоколов, как в небезызвестном 1917-ом... . Сегодня, скрываясь как воры под покровом ночи, под улюлюканье пьяной толпы «дружинников» и «местных жителей» экскаваторы въехали на территорию Церкви Святой Троицы и кощунственно подняли руку на имущество Бога. Перед этим, правда, до смерти напугав дежурящую в здании церкви девушку. Представившиеся полицейскими люди ворвались в здание, оборвали все линии связи и изъяв мобильный телефон, забрали девушку на несколько часов в отделение полиции. За время нахождения девушки в полиции из здания Церкви Святой Троицы были украдены все ценные вещи, включая богослужебные книги и чаши для евхаристии. Осквернены святыни, которые удалось сохранить и пронести даже через ужасы сталинских лагерей. А здесь их попрасту украли. Все подсобные помещения на территории Церкви Святой Троицы были варварски разграблены. Даже пустые металлические сейфы пытались вскрыть на всякий случай. Разбили машину, унесли генератор, микшерный пульт с микрофонами, музыкальные инструменты и другие ценные вещи. Даже Библии, находящиеся в церковной библиотеке, перелистывали, наврное надеясь найти там чью-то заначку... Только через несколько часов дежурной разрешили позвонить.

Прибывший на место священнослужитель не смог попасть на территорию церкви. Ему преградила путь пьяная толпа, сквернословящая и распускающая руки. А если быть откровенными - это были хорошо обученные боевики, готовые применить свои навыки.Не удалось избежать и физического насилия. На пытавшихся сфотографировать прихожан сыпался град камней. И всю эту матерящуюся толпу защищали полицейские экипажи, находящиеся неподалёку. Просьбу защиты они полностью проигнорировали.

Тем временем экскаватор крушил своим железным ковшом здание, в котором люди получали освобождение от греха; здание, в котором наркоманы и пьяницы получали освобождение от страшной зависимости; здание, в котором наставляли людей быть добропорядочными людьми; здание, в котором восстанавливались разрушенные семьи, где люди получали исцеление от неизлечимых болезней, а дети получали глубокое нравственное воспитание!!!

Комментарий Александра Родионова о случившемся :

Сегодня в 03:48 раздался телефонный звонок. На автомате, даже не проснувшись толком я поднимаю трубку:

- Нашу церковь сносят! Здание оцепили! Никого не пускают!

- Мне приехать? – единственное, что я успеваю спросить.

- Не знаю, мы едем… - голос был явно напуган и растерян.

Через несколько минут я уже желал на бегу доброй ночи сонному и слегка удивленному охраннику.

Благо, в это время дороги в Москве свободны. Примерно, в 5:00 я был уже около церковного здания. Точнее, около его развалин. Комната молодежного клуба «Альтернатива Плюс» была полностью обрушена. Церковный зал тоже. Были разрушены братская комната и кабинет пастора. Невредимой осталась только часть крыши и одна комната сверху.

В том месте где раньше был вход стояли люди. Пастор рассказывал о том, как пытался пробиться к разрушаемому зданию через толпу людей, назвавших себя «дружинниками», которые обругали его и вытолкнули за территорию. Его просьбы о помощи, обращенные к наблюдавшим за происходящим полицейским, остались без ответа. В это время продолжалось разрушение.

Оно началось примерно в 00:00, когда дежурившую в церкви девушку полиция задержала и увезла в участок, предварительно отобрав сотовый телефон. Только через несколько часов ей разрешили позвонить и она смогла сообщить о происходящем. За это время разрушители вывезли из здания все, показавшееся им ценным, начиная с музыкального оборудования и заканчивая церковной утварью. Были взломаны сейфы, разбито стекло в припаркованном рядом со зданием автомобиле, взломаны и разграблены складские помещения. Исчез генератор, который снабжал электроэнергией все здание.

Я слушал этот рассказ, рассматривая освещенные фарами развалины. Рассветало. Все собравшиеся занялись эвакуацией уцелевших ценностей. В основном это были церковные книги, а также некоторая мебель… Несколько часов мы разбирали развалины и выносили, то что осталось целым. Постепенно на территорию съезжались члены церкви… Не выспавшиеся, ошарашенные случившимся они пытались понять что же здесь произошло и что теперь будет дальше…

Этот вопрос мучает меня и сейчас.

Что будет дальше? Нет, не с нашей церковью, за нас я не сильно волнуюсь. Сплоченные и готовые к трудностям, поддерживающие слабых и помогающие усталым прихожане «Церкви Святой Троицы» останутся церковью. Власти не дали нам выбора, нам некуда идти. А это значит, что следующее богослужение состоится в ближайшее воскресенье прямо на церковных развалинах.

Но что же будет дальше? Что будет с другими христианскими Церквями в России? Почему, разрушив одну церковь власть не станет разрушать другую? Почему задержав этой ночью на несколько часов, она не задержит завтра на несколько лет? Что будет дальше? Куда мы идем? Куда идет государство, разрушающее святыни своих граждан? Что будет со страной, плюющей на тех, что звал ее к любви и миру?

Мне страшно… Мне страшно потому, что подобных случаев есть уже множество в истории, и вот, история повторилась снова…

Как жаль, что наша власть не умеет делать выводов… А это значит, что история будет учить их вновь и вновь.

Пал Рим, распинавших христиан. Пал Советский Союз, расстреливающий их. Падет и Путинская Россия, если не одумается, не покается, не исправит соделанного.

Дай же Бог, нам всем мудрости, сил и мужества пережить эти гонения. Претерпевший же до конца спасется. (Мар.13:13)

Доброе утро, папа!

Другая сторона Олимпиады (Олимпиада 2012 Лондон)

СВИДЕТЕЛЬСТВО Артака Чичояна.

Հերթական գրառումը «Ցավալի է, բայց փաստ» շարքից:

Эдуард Мхитарян

Հերթական գրառումը «Ցավալի է, բայց փաստ» շարքից:

Գաղտնիք չէ, որ այսօր հայկական համացանցում բավականին հաճախ են հանդիպում նյութեր ու գրառումներ, որոնք «լուսաբանում են» կրոնական խնդիրներին վերաբերող հարցեր: Լուսաբանումը չակերտների մեջ եմ վերցրել, քանզի հաճախ է պատահում այնպես, որ այդ ամբողջ լուսաբանման մեջ միակ ճշմարտությունը լինում է լուսաբանվող անձի կամ կազմակերպության անվանումը:

Ընդ որում, լուսաբանողներից որոշ ԶԼՄ-ների կամ լրագրողների պահվածքն ակնհայտորեն ցույց է տալիս, որ նրանք լիովին անտեղյակ են, թե ինչ է լրագրողական էթիկան. նրանց համար լուսաբանելու և բամբասանք տարածելու միջև էական տարբերություն չկա: Այսպիսով, այսօրվա ցավալի է, բայց փաստ շարքի առաջին ցավալի իրողությունն այն է, որ «լուսաբանում» գեղեցիկ և օգտակար երևույթի իմաստն ու բովանդակությունը լիովին աղճատվել են: Դե, ես հասկանում եմ. կան մարդիկ, որոնք իրենց կյանքում երբևէ որևէ բանում առաջինը չեն եղել, ու քանի որ մինչև հիմա դեռ երազում են այդ մասին, ապա առաջին իսկ հնարավորության դեպքում օգտվում են առիթից, որպեսզի գոնե ինչ-որ բան առաջինը անեն: Եվ ամենևին հոգ չէ, որ այդ «ինչ-որ» բանը բանսարկություն տարածելն է. կարևորն այն է, որ իրենք առաջինն են:

Եվ ուշագրավն այն է, որ այդ վայ-լուսաբանումը կատարվում է հիստերիայի հետ սահմանակցող նույնպիսի վայ-պատրիոտիզմի անվան տակ. թե հայ-հարայ, հասեք, էս անպետք աղանդավորները մեր մի բուռ ազգը պառակտում են, մարդկանց իրար դեմ են հանում և այլն: Ինչպիսի՜ սրտացավություն...:

Իսկ ու՞ր են այդ «հարգելի» լուսաբանողները, երբ քաղաքական կուսակցությունները մարդկանց այն աստիճանի են թշնամացնում իրար դեմ, որ մարդիկ նույնիսկ կրակում են իրար վրա: «Հարգելի» լուսաբանողներ, ձեզ եմ հարցնում՝ ու՞ր եք. բա լուսաբանեք է՛լի... Ու հիմնականում միամիտ երիտասարդներ են՝ պատրաստ իրար դեմ պատերազմելու՝ իրենք էլ չեն հասկանում, թե հանուն ինչի: Միամիտ են ոչ միայն նրա համար, որ չեն հասկանում, թե հանուն ինչի, այլ նաև տեղյակ չեն, որ իրենց հրահրողներն ու մեկմեկու դեմ հանողները ամբիոնների մոտ բարձրախոսներով հոխորտալուց հետո միասին գնում են ռեստորան հայավարի մի կտոր հաց ուտելու: Իսկ էնտեղ՝ փողոցում, կրակ կտրած տղերքը ցուլի նման փնչացնելով իրար վրա զենք են քաշում. սա էլ այսօրվա մյուս իրողությունը՝ ցավալի է, բայց փաստ շարքից:

Հիմա հարց եմ տալիս՝ ո՞վ է էս ազգը պառակտում, «հարգելի՛ սրտացավ» լուսաբանողներ... Ձեր պատրիոտիզմը էս դեպքում չի՞ գործում... Ինչու՞, երբ Մասիս քաղաքում ու այլ վայրերում ՀՀԿ և ԲՀԿ կուսակցությունների հակամարտությունը հասնում է ծեծկռտուքների ու կրակոցների, դուք լուսաբանելու էնքան էլ մեծ եռանդ չեք դրսևորում, հարայ-հրոց չեք բարձրացնում, թե էս մի բուռ ազգը պառակտում են՝ երիտասարդներին բաժանելով ու իրար դեմ հրահրելով, այլ կրոնական հարցերի (որոնցից գրեթե բան չեք հասկանում) ձեր վայ-լուսաբանումով մի բան էլ շիկացնում եք մթնոլորտը, ագրեսիա եք սերմանում ու հող պատրաստում այդ պառակտման համար...:

Մի՞թե օրվա հացը վաստակելու մղումը միջոցների մեջ արդեն խտրականություն չի դնում...

««« В политике приходится делать много такого, чего не следует делать. »»» _ Теодор Рузвельт

Я добавил бы: «В журналистике тоже...».

Պարոն Ռուզվելտի մեթոդով շարժվողները մտահոգվու՞մ են արդյոք այն առումով, որ դրա ադյունքում վնասվում են մարդիկ... Աստծո պատկերով ստեղծված և Աստծո համար շատ թանկ մարդիկ...

Եթե մտահոգվեին, կարծում եմ, որ մեր երկիրը բոլորովին այլ պատկեր կունենար...: Բայց այսօր ունենք այն, ինչ ունենք...

Իրոք, ցավալի է, բայց փաստ...:

Մամլո խոսնակ. «Կյանքի Խոսք» եկեղեցին ուշադիր է ազգային խնդիրներին

Ա.Լուսյան. Հայաստանը համայն հայության հայրենիքն է, իսկ բոլոր հայերս` անկախ մեր եկեղեցական պատկանելությունից, ունենք միևնույն ազգային ինքնությունը: Հայրենիքը և ազգը մեզ համար բարձր արժեքներ են:
CrossNews-ի զրուցակիցն է Հայաստանի «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու մամլո քարտուղար, փիլիսոփայական գիտությունների թեկնածու, կրոնագետ, միջազգայնագետ Արմեն Լուսյանը:

- Արմեն, հայտնի է, որ մեր երկրի համար չափազանց կարևոր և զգայուն խնդիր է սահմանների անվտանգությունն ու պաշտպանությունը: Այս առումով կցանկանայի իմանալ` արդյոք «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու հետևորդները ծառայու՞մ են Հայկական բանակում:

- Լիովին համաձայն եմ Ձեզ հետ, որ մեր երկրի սահմանների պաշտպանության հարցը բացառիկ կարևորություն ունի մեր ժողովրդի խաղաղ գոյատևման և ապահով զարգացման համար: «Կյանքի Խոսք» ավետարանական եկեղեցին ոչ միայն չի առարկում զինվորական ծառայությանը, այլև գտնում է, որ Հայկական բանակը լուրջ երաշխիք է տարածաշրջանում խաղաղության պահպանման համար:

Հայրենիքի պաշտպանությունը միանգամայն համահունչ է նաև քրիստոնեական դավանաբանությանը և ունի լուրջ աստվածաշնչյան հիմքեր: Ուստի, մեր եկեղեցու հետևորդներին հորդորվում է կատարել իրենց պարտքը հայրենիքի, ժողովրդի, վերջիվերջո` իրենց ընտանիքի առջև:

Մենք խորին հարգանքով ենք վերաբերվում հայրենիքի պաշտպաններին, ովքեր զոհել կամ պատրաստ են զոհել իրենց կյանքը ազգակիցների համար: «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու գոյության ողջ ընթացքում մենք մեծ նշանակություն ենք տվել մեր անկախ պետականության կայացմանն ու զորացմանը: Դա դրսևորվում է նաև զինվորական ծառայություն կատարելու միջոցով: Ես ինքս էլ մեծ պատրաստակամությամբ ծառայել եմ Հայոց բանակում` գիտակցելով իմ պարտքը երկրիս առջև:

- Ինչպե՞ս է «Կյանքի Խոսք» եկեղեցին վերաբերում ազգային խնդիրներին, մասնավորապես` ղարաբաղյան հիմնահարցին:

- «Կյանքի Խոսք» եկեղեցին, անկասկած, ուշադիր է ազգային խնդիրներին և ունի իր մոտեցումները հայությանը հուզող հիմնահարցերին: Հայաստանը համայն հայության հայրենիքն է, իսկ բոլոր հայերս` անկախ մեր եկեղեցական պատկանելությունից, ունենք միևնույն ազգային ինքնությունը: Հայրենիքը և ազգը մեզ համար բարձր արժեքներ են, հետևաբար, մենք չենք կարող անտարբեր գտնվել մեր հայրենիքի զորացման և ազգային խնդիրների կարգավորման նկատմամբ:

Կոնկրետ ղարաբաղյան խնդրի առումով մենք համոզված ենք, որ այս հակամարտության խաղաղ կարգավորումը չպետք է ունենա այլընտրանք, նկատի ունեմ ռազմական գործողությունները: Աստված խաղաղության Աստված է, և մենք էլ աղոթում ենք մեր երկրի սահմանների խաղաղության համար: Իհարկե, գուցե տեղին է հիշել նաև հայտնի ասույթը, որ եթե ցանկանում ես խաղաղություն, պատրաստ եղիր պատերազմի: Այս առումով, կարծում եմ` մեր պատրաստությունը պետք է լինեն մեր մարտունակ բանակն ու մեր ժողովրդի ներքին համերաշխությունը:

Ահա թե ինչու, մենք կարևորում ենք նաև Հայաստանում կրոնական հանդուրժողականության և, առհասարակ, սիրո և փոխադարձ հարգանքի մթնոլորտի հաստատումը: Ղարաբաղյան ազատամարտի ժամանակ կողք-կողքի մարտնչում էին առաքելական, կաթոլիկ, բողոքական և անհավատ հայը, և ոչ մեկի մտքով չէր անցնում բաժանության սեպ խրել նրանց միջև: Ուստի այսօր մենք պետք է ամեն ինչ անենք, որպեսզի վաղը այդ նույն համերաշխությունը տիրի հայրենիքը պաշտպանող զինվորների շրջանում:

Ինչ վերաբերում է ղարաբաղյան խնդրի իրավական կողմին, ապա փաստ է, որ Արցախի հայությունն օգտվել է իր իրավունքից և ինքնորոշվել իր պատմական հայրենիքում, ինչի արդյունքում այսօր գոյություն ունի երկրորդ հայկական պետությունը` Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը: Արցախյան պատերազմը ցույց տվեց, որ Ղարաբաղի հայությունն ամուր հաստատված է իր հողին և լիովին ընդունակ է պաշտպանելու իր իրավունքները:

Ի դեպ, ասեմ, որ մեր եկեղեցի հաճախում են Ղարաբաղյան պատերազմի մասնակիցներ, ազատամարտիկներ, ովքեր, հավատացնում եմ Ձեզ, շատ լավ են գիտակցում այս հարցի կարևորությունը:

- Խոսելով ազգային խնդիրների մասին` հասկանում ենք, որ հայությանը հուզող հիմնահարցերից է նաև Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը: Ինչպիսի՞ն է ձեր մոտեցումը այս հարցում:

- Անշուշտ, Հայոց ցեղասպանությունը շատ ցավոտ հարց է բոլորիս համար, քանի որ դա մեր պատմության ամենաողբերգական էջերից մեկն է, վերքերն ու հիշողությունները դեռևս թարմ են: Սա այն հարցն է, որը շոշափում է յուրաքանչյուր հայի զգացումներն ու անցյալը` անկախ այն իրողությունից` մենք առաքելական ենք, կաթոլիկ, բողոքական, թե առհասարակ աթեիստ: Այստեղ երկրորդ կարծիք լինել չի կարող. Հայոց ցեղասպանությունը պետք է ճանաչվի միջազգային հանրության կողմից և արժանանա համապատասխան հստակ գնահատականի:

Յուրաքանչյուր տարի ապրիլի 24-ին «Կյանքի Խոսք» եկեղեցու հովվական կազմն ու երիտասարդները միանում են համահայկական երթին դեպի Ծիծեռնակաբերդ, որտեղ եկեղեցու անունից ծաղկեպսակ ենք տեղադրում Մեծ եղեռնի հուշակոթողին: Այդպիսով մենք մեր հարգանքի տուրքն ենք մատուցում Ցեղասպանության 1.5 մլն անմեղ զոհերի հիշատակին:

Պետք է ասեմ նաև, որ կարևորելով տարբեր երկրներում Հայոց ցեղասպանության պատմական իրողությունը ներկայացնելու հանգամանքը` մենք պատրաստել ենք Մեծ եղեռնի մասին պատմող վավերագրական ֆիլմ, որի ցուցադրումները  կազմակերպել ենք  եվրոպական մի շարք երկրներում: Մեր համեստ ներդրումով ցանկանում ենք այսկերպ նպաստել Հայոց ցեղասպանության խնդիրը եվրոպացիներին լուսաբանելու գործին: Հուսանք` հեռու չէ այն ժամանակը, երբ ողջ Եվրոպան կհետևի Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչած պետությունների օրինակին: Ի դեպ, այս առումով չափազանց ուրախալի էր, որ անցած տարի այդպիսի բանաձև ընդունեց Շվեդիայի խորհրդարանը:

-Արմեն, շնորհակալություն, որ համաձայնեցիք պատասխանել մեր հարցերին:

- Ես նույնպես շնորհակալ եմ Ձեզ, և վերջում կուզենայի նշել, որ «Կյանքի Խոսք» եկեղեցին մշակել և հրապարակել է իր «Սոցիալական հայեցակարգի հիմունքները», որը հնարավորություն է տալիս ցանկացած մարդու ծանոթանալ ամենակարևոր հարցերի նկատմամբ մեր եկեղեցու պաշտոնական դիրքորոշմանը: Սա հավաստի և անաչառ աղբյուր է բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքված են իմանալ մեր օբյեկտիվ մոտեցումները, այլ ոչ թե դրանց խեղաթյուրումները:

Զրուցեց Աննա Վարդանյանը

15 минут

Մաշկի տակ պատվաստված միկրոչիպեր

«Եվ ստիպում էր բոլորին, այսինքն՝ փոքրերին ու մեծերին, հարուստներին ու աղքատներին, ազատներին ու ծառաներին, որ իրենց աջ ձեռքի կամ իրենց ճակատի վրա դրոշմ կրեն. որպեսզի ոչ մեկը չկարողանա գնել կամ վաճառել, այլ՝ միմիայն նրանք, ովքեր ունեն դրոշմը, կամ գազանի անունը կամ նրա անվան թիվը»: (Հայտ. 13.16-17):
Իլինոյսի (ԱՄՆ) համալսարանի ինժեներները ներկայացրել են ձեռքի էլեկտրոնային դաջվածք, որը կարող է պարունակել տարբեր հաղորդիչներ, արևային մարտկոցներ ու նույնիսկ LED լուսավորություն:

Նման դաջվածքը կարող է կենսաչափական տեղեկատվություն հաղորդել, այդ թվում՝ արյան ճնշման, մարմնի ջերմաստիճանի, նույնիսկ հոգնածության վերաբերյալ:

Մանչեսթերի համալսարանի գիտնականները, ԱՄՆ-ի ռազմական տեխնիկայի լաբորատորիայի (DSTL) հովանու ներքո սկսել են մաշկի տակ պատվաստվող միկրոչիպերի հետազոտությունները:

Այն կարող է ծալվել, խորշոմել և ձգվել, ինչը բնորոշ է մարդու մաշկին: «Մենք կարծում ենք, որ դա կարևոր առաջխաղացում է «չիպերի» հարցում, ստեղծել մի բան, ինչը գրեթե աննկատելի է կրողի համար, – ասել է համակարգչային գիտությունների պրոֆեսոր Թոդ Քոլեմանը: – Տեխնոլոգիան բոլորովին բնական կերպով կարող է միացնել մարդուն ֆիզիկական և կիբեր աշխարհի հետ»:

Մաշկի տակ տեղադրվող չիպը բիոբժշկական մի քանի կիրառություն ունի, այդ թվում` էլեկտրաէնցեֆալոգրամի (ԷԷԳ), որը վերահսկում է նյարդային և մկանային գործունեությունը:

«Եթե ուզում ենք ուղեղի գործունեությունն ուսումնասիրել բնական միջավայրում, չենք կարող դա անել լաբորատորիայում ԷԷԳ-ի միջոցով, – ասել է Քոլեմանը: – Դա անելու լավագույն տարբերակը նյարդային ազդակները բնական միջավայրում արձանագրելն է այնպիսի սարքերի օգնությամբ, որոնք անտեսանելի են կրողի համար»:

Հետազոտությամբ զբաղվողները փորձում են տարբեր սարքերը միացնել մեկ չիպի մեջ և Wi-Fi հնարավորություն ավելացնել:

Աղբյուր` news.illinois.edu

Ներմաշկային էլեկտրոնային չիպեր. մոտենում ենք «Գազանի նշանին»

Ճարտարագետների թիմն այսօր հանդես է եկել այնպիսի մի գյուտի մասին հայտարարությամբ, որն ընդմիշտ կարող է փոխել էլեկտրոնիկայի աշխարհը: Այն կոչվում է «Ներմաշկային էլեկտրոնային համակարգ»: Ճարտարագետների թիմն այսօր հանդես է եկել այնպիսի մի  գյուտի մասին հայտարարությամբ, որն ընդմիշտ կարող է փոխել էլեկտրոնիկայի աշխարհը: Այն կոչվում է «Ներմաշկային էլեկտրոնային համակարգ» (EES): Դրանք մաշկի տակ տեղադրվող էլեկտրոնային սխեմաներ են, որոնք կախված մարդու մարմնի շարժումներից ձգվում են, ճկվում, ոլորվում և այլն:

EES-ն իր մեջ ներառում է մի շարք բնագավառներ՝ սկսած բժշկական ախտորոշումներից մինչև  տեսախաղերի վերահսկում:

Նոր տեխնոլոգիան նկարագրող փաստաթղթում հետազոտողները ներկայացրել են դրա կիրառման սահմանները. կենսաչափական զգայակներ (սենսորներ), LED լուսավորություն, տրանզիստորներ, ռադիոհաճախականության էլեկտրակուտակիչներ, անլար ալեհավաքներ և, նույնիսկ, արևային մարտկոցներ:

Ճարտարագետներ Ջոն Ռոջերսը և Թոդդ Քոուլմանն իրենց խոսքում ասել են. «Սա հսկայական քայլ է «մեքենայի» և «մարդու» միջև գոյություն ունեցող սահմանագծի նվազեցման:

«Մենք կարող ենք օգտագործել միևնույն տեխնոլոգիան, և մասնավորապես դրա առանձին դաջվածքները` գաղտնի ռազմական գործողություններ իրականացնելու համար: Այս դեպքում գործակալը կարող է կապի մեջ լինել հրամանատարական կայանի հետ այս էլեկտրական ազդանշանների միջոցով, առանց մեկ բառ անգամ արտաբերելու»,- ասել են ճարտարագետները:

    Աղբյուր՝ endtimeheadlines.wordpress.com

Ընթերցեք նաև՝

Մաշկի տակ պատվաստված միկրոչիպեր

Իլյուզիայի առեւանգումը

12:50 - 07.08.2012

Եվ այսպես, Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին 2-րդը հայտնվել է մութ պատմության կիզակետում: Նա ՀՀ կառավարության անունից Ֆրանսիայի եւ այլ երկրների թեմերի ղեկավարներից պահանջել է տեղեկություններ ՀՀ քաղաքացիների մասին: Մամուլն ուզում է հասկանալ՝ իրավաչա՞փ է կաթողիկոսի այս հրամանը: Բայց խնդիրը դրա իրավաչափությունը կամ օրինական լինելը չէ: Նաեւ այն չէ խնդիրը, որ եկեղեցին անջատ է պետությունից: Կաթողիկոսը փորձել է հոտի հաշվառում անել ՀՀ կառավարության անունից: Ճիշտ է, ինքն անկասկած հերքելու է մամուլում տեղ գտած տեղեկությունը, կամ հերքելու են նրա անունից: Խնդիրը բնավ կաթողիկոսը չէ, հավատացե'ք: Խնդիրը կառավարությունն է:

Ինչի՞ կամ ու՞մ տեղն է դրել Տիգրան Սարգսյանը Գարեգին 2-րդին: Կաթողիկոսն, իհարկե, լավ բան չի արել կառավարության խնդրանքը կամ հանձնարարականը թեմերի առաջնորդներին փոխանցելով: Սակայն Տիգրան Սարգսյանն իր հանձնարարականով լեգիտիմացրել է կրոնական այլ կազմակերպությունների գործունեությունը մեր երկրում: Վարչապետը եւ նրա թիմակիցներն այսուհետեւ չեն կարող ասել, թե Հայ Առաքելական եկեղեցին հատուկ կարգավիճակ ունի մեր երկրում: Մենք արդեն ուրվագծում ենք, թե այդ ինչ հատուկ կարգավիճակ է տրված եկեղեցուն: Դա կարգավիճակ չէ, այլ՝ ծառայություն ծառայության դիմաց: Այդ կարգավիճակը հոգեւոր գործունեության հետ կապ չունի: Նշանակում է` պետք է լինեն կրոնական կառույցներ, որոնք կիրականացնեն կամ պետք է իրականացնեն այդ գործունեությունը: Որովհետեւ այսպիսի աշխարհիկ հանձնարարականը, նախ եւ առաջ, ահազանգ է Առաքելական եկեղեցու հետեւորդներին նոր կրոնական հենակետ փնտրելու: Նշանակում է` վարչապետը,  նախ եւ առաջ, վիրավորել է մարդկանց կրոնական զգացումները (ուրախ կլինեի, եթե մարդիկ կրոնական զգացումները հոգեւոր զգացումների հետ չշփոթեն):

Երկրորդ, վարչապետը հայ ժողովրդին զրկել է հոգեւոր առաջնորդ ունենալու իլյուզիայից: Ըստ էության, նրա արածը մի մեծ հանցագործություն չէ, քանի որ հոգեւոր գործունեությունը նախ հոտի իլյուզիաների բավարարումն է: Բայց եթե դու նրան՝ հոտին, տվել ես այդ իլյուզիան, բարի եղիր լինել հետեւողական՝ թող նրան մնա իր իլյուզիան: Հոտը մի բան է, որն ինքն իրենով հենակետ չունի իր կրոնական պատասխանատվությունը խնամելու, նա ուզում է «շոշափել»այն մեկին, ում դեմքով խնամելու է իր կրոնական զգացումները:

Երրորդ, վարչապետը ցուցադրել է անհատական իր անլրջությունն Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի նկատմամբ: Նա, ըստ էության, այդ հանձնարարականով, հրամանով կամ խնդրանքով կաթողիկոսին հասկացրել է, թե որն է իր ստանալիքը Հայ Առաքելական եկեղեցուց: Իշխանության մեջ լինելով, նա ի տես Հայաստանի եւ ի Սփյուռս աշխարհի ցույց է տվել, որ եկեղեցի ասելով, հասկանում է իշխանության մեկ այլ ճյուղ, կամ սպասավորի, որը պետք է ծառայություններ իրականացնի աշխարհիկ իշխանություններին ջրի երեսին մնալու համար: Այդպիսով, վարչապետը ցույց է տվել, որ եթե անգամ հավատում է Աստծուն, կաթողիկոսը նրա նոմինալ ներկայացուցիչը չէ: Նա, իհարկե, կաթողիկոսի հանդեպ ցուցաբերել է մի վերաբերմունք, որը մեր ժողովրդի մի հատվածի իրական վերաբերմունքն է, բայց նա դա արել է երկերեսանիորեն: Ի տես բոլորի` նա կաթողիկոսին ընդունում է որպես հայ ժողովրդի կրոնական առաջնորդ, բայց իր համար Գարեգին 2-րդը մի շարքային թիմակից է, որը գործ ունի անելու իշխանության համար:

  Ի դեպ, հետաքրքիր է, այս փաստը երբեւէ տեղ կգտնի՞ մեր դպրոցներում դասավանդվող «Հայ եկեղեցու պատմությունը» դասագրքի էջերում:

            

Սեյրան Հանոյան

Տեղեկատվական վեճերի խորհուրդն անդրադարձել է «Կյանքի Խոսք»-ի գործով դատական վճռին

Տեղեկատվական վեճերի խորհուրդը խորապես անհանգստացած է Հայաստանի «Կյանքի Խոսք» ավետարանական եկեղեցին ընդդեմ «Իրավունք մեդիա» ՍՊԸ-ի հայցով դատարանի կայացրած վճռով:
Տեղեկատվական վեճերի խորհուրդը խորապես անհանգստացած է Հայաստանի «Կյանքի Խոսք» ավետարանական եկեղեցին ընդդեմ «Իրավունք մեդիա» ՍՊԸ-ի հայցով դատարանի կայացրած վճռով, քանի որ դատարանը չի ապահովել դատական ստուգման ամբողջական և արդյունավետ շրջանակներ:

Այսօր տարածած հայտարարության մեջ Խորհուրդը նշում է, որ դատարանը ուշադրություն չի դարձրել այն հանգամանքի վրա, որ տվյալ լրատվամիջոցը, իր առջև ունենալով կրոնական կազմակերպության մասին հասարակության շրջանում արձագանքներ առաջացնելու նպատակ, ինչն ինքնին իրավաչափ նպատակ է, պատրաստել է լրատվական նյութ՝ ամբողջությամբ և անվերապահորեն հիմնվելով երրորդ անձի հրապարակային հայտարարության վրա՝ առանց իր սեփական քննությունը կատարելու: Հայտարարության հեղինակներն ընդգծում են, որ լրագրողական էթիկայի և պատասխանատու լրագրության տեսանկյունից լրագրության նման եղանակը խնդրահարույց է:

«Դատական ստուգում իրականացնելիս դատարանը պետք է պարզեր, թե արդյոք լրագրողը վիճահարույց նյութը հրապարակելուց առաջ բարեխիղճ կերպով կատարել է իր սեփական քննությունը, և այդ իմաստով արդյոք կարելի էր ասել տվյալ հանգամանքների ներքո, որ լրագրողը ազատված էր իր հայտարարությունների փաստական հանգամանքները ստուգելու լրագրողական պարտականությունից»,- ասված է հայտարարության մեջ:

«Ի վերջո, նշելով պատասխանատու լրագրության մասին, Խորհուրդը նկատի ունի ոչ թե իրավական, այլ սոցիալական և մասնագիտական պատասխանատվության շրջանակները, որից առաջինը ենթադրում է, որ լրագրողը պետք է չափազանց մեծ զգուշություն ցուցաբերի, երբ լրատվական նյութն առնչվում է հասարակության բոլոր անդամների սոցիալական արժեքներին՝ այդ թվում… յուրաքանչյուրի կրոնական համոզմունքների նկատմամբ հարգանքի իրավունքը, իսկ երկրորդը՝ ճշգրիտ և անաչառ լրատվություն տարածելու լրագրողի մասնագիտական պարտքը»,- նշում է Տեղեկատվական վեճերի խորհուրդը (ՏՎԽ):

Հայտարարության մեջ հիշեցվում է, որ ՏՎԽ-ն մայիսի 11-ին անդրադարձել է այս դատական վեճին՝ իր տարածած եզրահանգման մեջ նշելով, որ կրոնական կազմակերպության հասցեին ուղղված պատասխանող լրատվամիջոցների հայտարարությունները զուրկ էին փաստական հիմքերից և որպես այդպիսին վիճահարույց հայտարարությունները հնարավոր չէր որակել որպես բարեխիղճ դատողություններ (fair comment):

Խորհուրդը նաև գտել էր, որ հոդվածի ընդհանուր համատեքստը, ընդհուպ մինչև «աղանդ» բառի շարունակաբար և հետևողականորեն օգտագործումը, լրատվական խոսքը վերածել էին կրոնական ատելություն սերմանող կամ հրահրող խոսքի:

Տեղեկատվական վեճերի խորհուրդ

Շուշան Դոյդոյան (Խորհրդի քարտուղար) – Տեղեկատվության ազատության կենտրոնի նախագահ

Մանանա Ասլամազյան – «Արմմեդիա» ծրագրի տնօրեն

Բորիս Նավասարդյան – Երեւանի մամուլի ակումբի նախագահ

Արամ Աբրահամյան-«Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր

Արա Ղազարյան – «Արնի Քնսալթ» փաստաբանական գրասենյակի փոխտնօրեն

Artur Sedrakyan 2mas vkayutyun